RSS Feed

Uniek model

Eén van de problemen met automobilisten is dat ze de risico’s onderschatten en hun eigen kunnen overschatten. Met de droeve gevolgen die we kunnen aflezen van de slachtofferstatistieken.

Maar af en toe ontmoet je de uitzondering die de regel bevestigt: de automobilist met zelfrelativering. Ik durf gokken op een vrouw met een voorliefde voor scrabble. In ieder geval iemand die creatief is omgegaan met de typebenaming van haar Citroën Berlingo, mogelijk pogend om het model van de auto en dat van de chauffeur te laten samenvallen.

Citroën Boerin

Subtiele toets

Jean Toots Thielemans (1)

Enkele jaren geleden, op wandel in Brussel, viel ons dit onopvallende huis op. Dat lijkt contradictorisch, maar het kon dankzij een memo die met punaises was aangebracht op het huis ernaast. Die herinnerde ons eraan dat ketje Toots Thielemans hier zijn roots had. Ook dat was een beetje vreemd, want wij werden daarmee herinnerd aan iets wat we nog niet wisten.

Eerst waren wij verontwaardigd dat een koperen plaat er blijkbaar niet had afgekund. Maar toen bedachten wij: zo’n subtiele, haast nonchalant aangebrachte toets, in feite is het een prachtig stukje improvisatie. Gepaster kan het niet zijn.

Jean Toots Thielemans (2)

In memoriam Jean ‘Toots’ Thielemans + 22 augustus 2016

Fables about futures

Je kunt tegenwoordig geen krant of tijdschrift meer openslaan of het gaat over zelfrijdende auto’s hier en autonome auto’s daar. De gedachte erachter? Als je iets maar voldoende herhaalt, wordt het vanzelf waar.

Denk ik dan. Want intussen nopen de feiten toch tot iets meer terughoudendheid. Intussen zijn de eerste ongevallen met zelfrijdende auto’s officieel geregistreerd, waarbij de crash met de Tesla verdacht veel weg had van een moderne allegorie van de overmoed: de bestuurder, die dus niet bestuurde, keek op het moment van de aanrijding naar een film over tovenaarsleerling Harry Potter. Misschien wordt het tijd om, naast de hybrides, een nieuwe categorie in te voeren: die van de ‘hubrides’.

Ook gaf de CEO van Renault schoorvoetend toe dat het misschien allemaal toch niet zo simpel is, omdat met name het gedrag van fietsers en voetgangers zo moeilijk voorspelbaar is.

Die bekentenis doet mij de schrik om het hart slaan. De geschiedenis leert ons dat autobouwers de introductie van nieuwe technologieën zelden laten ophouden door de tekortkomingen ervan. Veeleer rekenen ze er op dat de buitenwereld die compenseert door haar gedrag aan te passen.

Mogelijk moeten we ons dus voorbereiden op weer een nieuwe disciplineringsgolf voor de zachte weggebruikers, waarbij de fluohesjes en de helmen van vandaag morgen vervangen worden door dure robotpakken dan wel uitgestrekte no go-area’s.

Misschien dat we dat laatste makkelijker accepteren dan we nu geneigd zijn te denken. We moeten alleen leren onze trottoirs te zien als perrons voor zelfrijdende auto’s: de logische consequentie van het verhaal dat auto’s ons in de toekomst zullen halen en brengen op eenvoudige afroep. Ons bewegen doen we dan wel in de fitness. Of aan de met pedalen uitgeruste vergadertafel. Was ‘bewegen’ ooit een typische buitenactiviteit, in de toekomst wordt het een binnenhuisaangelegenheid.

Of zal het zo’n vaart niet lopen? Tot die conclusie ben ik dan weer geneigd wanneer ik de reactie van Infrabel lees op het voorstel van (bijna ex-)spoorbons Jo Cornu om werk te maken van machinistloze treinen. Een utopie, luidde het en als dat waar is voor een machine die vast zit aan een spoor en alleen rekening moet houden met andere machines die vastzitten aan een spoor, dan is het techno-optimisme over de zelfrijdende auto “tegen 2021” toch echt wel wishful thinking.

Nog een contra-indicatie nodig? Neem dan het verhaal van Intelligente SnelheidsAssistentie (ISA). Alle politici zijn er voorstander van en toch komt er niks van in huis. Omdat het blijkbaar ‘onmogelijk’ is om een met de realiteit strokende digitale snelheidskaart te fabriceren – en laat precies dat ook voor autonome auto’s een harde randvoorwaarde zijn…

Edoch. Zelfrijdende treinen bestaan al. Meer zelfs: ze rijden al. In Rijsel is de metro van Matra al vele decennia een vertrouwd gegeven. In Londen rijden er metrostellen zonder wattman. En deze zomer kwam ik ook zo’n volautomatisch specimen tegen in Turijn. De metro bestaat er weliswaar uit slechts één (voor de Olympische Spelen in 2006 aangelegde) lijn, maar onbemand is hij wel.

4 Torino (295)

Pas als het metrostel gearriveerd is, gaan de deuren open. Wat je een ‘zelfmoordbestendige’ inrichting zou kunnen noemen.

De Italianen maken er zelfs een beetje een attractie van: de acceleratie voelen in de kop van de trein is voorwaar een bijzondere beleving. Het helpt dat de metrotunnel verlicht is, al ziet hij er een beetje teleurstellend uit als, nu ja, een metrotunnel.

4 Torino (300)

De Italianen zouden overigens de Italianen niet zijn als ze de speciale sensatie niet vooral aan kinderen gunden. ‘Questo posto e pensato per i bambini’ rijmt een opschrift bij die VIP-plaatsen.

Als de machinistloze metro van Torino een voorproefje is van de chauffeurloze auto, kunnen we toch op één ding hopen: dat de achterbankgeneratie alsnog promotie maakt naar de eerste rij.

Als Jef Nijs nog had geleefd, hij had er volgens mij een Jommekesalbum over gemaakt dat hij ‘Kinderen baas’ zou hebben genoemd.

Ach ja, ik geef het toe. Ook ik verzin maar wat als het over de mobiliteit van de toekomst gaat.

Openbaar domein met gebruiksaanwijzing

Sommige wegbeheerders nemen hun werk heel ernstig. Ze denken dan ook goed na over het juiste gebruik van het openbaar domein en de zware verantwoordelijkheid die ze daar in dragen.

En dus werden deze betonnen obstakels voorzien van duidelijke aanwijzingsborden die smartphonende voetgangers voor het ergste moeten behoeden.

Let trouwens ook even op het bord dat parkeren en stilstaan verbiedt. Omdat je in Italië nu eenmaal altijd voorbereid moet zijn op de komst van een heel smal Fiatje.

4 Torino (284)

Rode loper voor het restafval

Zelfs als groot voorstander van holistisch niet-verkokerd beleid, moet ik toegeven dat er grenzen zijn.

Wanneer afval- en mobiliteitsbeleid te zeer verstrengeld geraken, krijg je problemen bij het voorsorteren. Zoals hier in Turijn:

4 Torino (125)

Duidelijk

Italië blijft het land van de creatieve improvisatie.

En dat zullen ook de fietsers er geweten hebben.

Al heeft elk nadeel z’n voordeel: bemerk hoe vorm en inhoud hier perfect samenvallen.

3 Gabiano (100)-002

Kleine kinderen, grote kinderen

Kleine kinderen, grote kinderen

Sociologen noemen het het Peter Pan-syndroom: het moderne fenomeen dat mensen steeds vaker weigeren om ‘volwassen’ te worden en zich bewust gedragen als ‘grote’ kinderen. Wat mij betreft is de recente Pokémongo-rage er een treffende illustratie van.

Spelen op straat (17)

The difference between men and boys is in the size of their toys, zeggen de Engelsen en in de mobiliteit is dat letterlijk op te vatten. Kleine kinderen spelen met kleine autootjes, grote kinderen met grote.

Let er maar eens op hoe vaak het ‘speelargument’ gebruikt wordt wanneer fabrikanten hun waar aan (vooral) de man proberen te brengen.

De auto als speelgoed

Intussen lijkt het Peter Pan-syndroom zelfs officieel erkend te zijn in het verkeersreglement.

De eerste voor grote kinderen voorbehouden parkeerplaats is intussen een feit:

Peter Pan

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 278 andere volgers