RSS feed

Categorie archief: Onzin

Gerommel in de marge

Geplaatst op

Mag ik de kandidaat-Citytrippers onder jullie één goede raad cadeau doen? Check voor je vertrekt even de website van Harley Davidson.

Dat deden wij niet. Daardoor was het mogelijk dat de stad van de 100 torens tijdens ons verblijf ook die van de 1000 motoren was. Of 10.000, dat wil ik kwijt zijn.

Praag Harley Davidson

Affiche met portrait of the artist as a (more or less) young man.

Onze Praagse dagen zullen voor altijd verbonden blijven met de door Harley Davidson gepatenteerde soundtrack van nu eens naderend dan weer wegtrekkend onweer. Dag en nacht, want de night and day parades op de affiche waren niet gelogen.

Het was alsof de stad op een gigantisch gasvuur stond te pruttelen, op het randje van het overkoken.

Praag deel 1 (1526)

We kregen ruimschoots de gelegenheid om de merkwaardige mensensoort die de Homo Harley Davidsoniensis is van naderbij te bestuderen. Hoewel ze er gevaarlijk uitziet (de mannetjesdieren herkenbaar aan hun potsierlijke pothelm, Lederhose en grimmige graffiti verspreid over het hele vege lijf, de wijfjes rondborstig, getooid in neonkleuren en met vleugeltjes op onverwachte plekken), doen ze geen vlieg kwaad – al doen de meeste vliegen erg hun best om hen daar ook geen aanleiding toe te geven.

Het opmerkelijkst is het vertrekritueel van de Homo Harley Davidsoniensis. Zoals de bij de meeste nomaden, komen afzonderlijke individuen zelden voor. Er wordt geleefd en gereden in zwermen bestaande uit verschillende paartjes van eenzelfde Chapter.

Vraag me niet wat een Chapter is. Geloof me maar gewoon. Eén paartje geeft het vertreksein door omstandig aanstalten te maken: het loopt rond de motor, aait liefkozend het chroomwerk, legt een warme hand op het zadel. Vervolgens worden helmen opgezet, spierballen gerold, jekkers dichtgeregen, brillen rechtgezet. De motor wordt aangezet en de wijde omgeving wordt gevuld met gerommel.

De zwerm analyseert het geluid, knikt goedkeurend of controleert nog eens extra door met een luisterend oor een dot gas bij te geven. Ja, zo is het goed.

Eén na één herhalen de andere paartjes het ritueel. Het geluid zwelt aan tot een wall of sound. Op dit moment gaan leken er verkeerdelijk van uit dat het vertrek nakend is, maar niets is minder waar. We zijn nog maar pas tien minuten ver.

Nu begint het gepalaver: waar zullen we eens heen rijden? Voorwaar geen gemakkelijk vraagstuk, want een Harley is niet gemaakt om ergens héén te rijden. Een Harley is gemaakt om onderweg te zijn.

The wall of sound is intussen ondoordringbaar geworden. Elk ander geluid van de stad wordt weggedrukt. De Homo Harley Davidsoniensis is aanwezig en dat zullen we allemaal geweten hebben.

Eén voor één bestijgen de paartjes hun paardjes en worden triootjes. Het publiek op de omliggende terrassen, gedwongen te observeren, kijkt ongemakkelijk toe. Gaat het nu gebeuren? Ja.

Nee. Eén paartje heeft iets verdachts gehoord in het geklop van de motor. Er wordt overlegd en geanalyseerd. Zullen we? Zullen we niet? We zijn intussen een minuut of twintig ver en de motoren zijn nu stilaan op temperatuur. Misschien kan er nu wel mee gereden worden?

Er wordt nog een minuut of vijf getalmd, getwijfeld. Heeft iedereen ons wel gezien, gehoord, gevoeld, geroken? Ja? Eindelijk, dan kunnen we gaan.

Op de terrassen klinkt een zucht van opluchting. De mensen hebben er honger van gekregen. Je kunt hun magen horen rommelen.

Of neen, vergissing, het is de Homo Harleydavidsoniensis die terugkeert. Het was maar een ommetje.

Hij heeft ons harder gemist dan wij hem. Diep van binnen is de Homo Harleydavidsoniensis een sociaal wezen.

Advertenties

Interludium (2)

Voor wie zich al eens afvroeg wat er eigenlijk nà het einde van het fietspad komt, volgt hier het antwoord. Alvast voor de luchtfietsers onder ons is het geruststellend.

Lummen 2017 (207)

 

Tafereel

Geplaatst op

Zonder Jeep kan je blijkbaar ook buiten de lijntjes parkeren.

Blijft de vraag: komt het door de kleur of door de sjoemelsoftware? Of zijn er nog andere gemeenschappelijke kenmerken?

Wegbeheerders kunnen hoe dan ook concluderen dat investeren in comfortabele parkeerfaciliteiten niet echt noodzakelijk is.

IMG_0382

Aanvulling

Geplaatst op

Half werk is geen werk. Daarom heb ik de vrijheid genomen om het werk van de wegbeheerder af te maken.

Intussen langs het Netekanaal

Geplaatst op

Het jaagpad is van iedereen. Dus ook van papegaaien…

Na het papegaaienwerk willen ook deze vreemde vogels er begrijpelijkerwijs even uit.

Papegaaien

 

De Leeuwenpoort

leeuw-in-de-garage

Volgende keer misschien toch maar geen Peugeot meer…

Over seks en zelfrijdende auto’s

Elke opstoot over het mobiliteits- of circulatieplan van deze of gene stad toont het opnieuw aan: Vlaanderen telt evenveel feitelijke mobiliteitsdeskundigen als inwoners. In die omstandigheden is het als ‘mobiliteitsexpert’ moeilijk om af en toe nog iets nieuws te vertellen. Iedereen weet immers alles al.

Toch blijf ik dapper mijn best doen. Met wat alternatieve feiten, bijvoorbeeld.

Zoals: wist u dat er mannelijke en vrouwelijke auto’s bestaan? De Italiaanse auteur en chemicus Primo Levi noteert dat General Motors het intern over “he-cars” en “she-cars” heeft en dat ze het bij Fiat over “la Seicento” en “il Millecento” hebben. Of hadden, want Levi schreef z’n tekst in de jaren zestig van vorige eeuw, toen er nog Fiats 600 en 1100 werden gemaakt.

vrouwelijke-auto

Soms is het heel eenvoudig om het geslacht van een auto te bepalen.

Overigens blijken de mannelijke en vrouwelijke auto’s binnen de modelreeksen voor te komen, waardoor het taalgebruik van de Torino’s als een grove veralgemening moet worden geduid: “in de montagelijn van de Fiat 11 (zijn) de ‘he’-individuen duidelijk in de meerderheid, terwijl bij de Fiat 600 het ‘she’-element overheerst.” Dat is echter eerder uitzonderlijk, meldt Levi, want gewoonlijk is de verdeling statistisch gelijk: vijftig procent mannelijke auto’s, vijftig procent vrouwelijke. Levi: “Bij gelijke modellen accelereren ‘he-cars’ beter, hebben een hardere vering, een delicatere carrosserie en zijn vatbaarder voor motorpech en transmissieproblemen; de ‘she-cars’ verbruiken daarentegen minder brandstof en olie en hebben een betere wegligging, maar hebben een slechtere elektrische installatie en zijn zeer gevoelig voor schommelingen in temperatuur en druk. Het gaat echter om nogal subtiele verschillen, die slechts door ervaren ogen kunnen worden opgemerkt.”

Niettemin bleek uit onderzoek dat vrouwelijke en homoseksuele kopers het verschil intuïtief aanvoelen: vrouwen én “mannen met homoseksuele neigingen” kopen significant meer mannelijke auto’s, terwijl heteroseksuele mannen er blijkbaar minder gevoelig voor zijn. Interessanter is wellicht dat heteroseksuele botsingen, dus aanrijdingen tussen auto’s van een verschillend geslacht, meer voorkomen dan homoseksuele botsingen. Levi: “Het is (…) duidelijk dat in minstens een op de tien gevallen een rudimentaire wil (of initiatief) van de auto de overhand heeft over de menselijke wil (of initiatief).”

De tekst van Levi mag intussen ruim een halve eeuw oud zijn, hij wint alleen maar aan relevantie in het licht van de komst van de autonome auto. We moeten ons immers dringend de vraag stellen hoe we, met het oog op de verkeersveiligheid, het libido van onze auto’s onder controle kunnen krijgen.

Tot slot: mocht het bovenstaande volgens sommige sceptici of hardleerse reality-adepten geen enkele relatie hebben met de werkelijkheid, dan heeft het vermoedelijk toch een boost gegeven aan de bezoekerscijfers van deze blog.

img_0194

Auto’s trouwen en scheiden natuurlijk ook wel eens.


=> Kortverhaal ‘Cladonia rapida’, in: De man die door de muur drong, De fantastische verhalen van  Primo Levi, Meulenhoff, Amsterdam, 1993 (1966), 256 blz. Een zekere symbolische en zelfs profetische kracht kan de titel van deze verhalenbundel niet worden ontzegd.