RSS Feed

Categorie archief: Muziek

And now for something completely different…

Geplaatst op

Herinnert u zich nog de film Koyaanisqatsi en de bijhorende muziek van Philip Glass?  Alleszins in mijn herinnering hebben die vandaag niets aan pracht ingeboet. Als mobiliteitsgeobsedeerde blijven me vooral die zenuwachtig versnelde beelden bij van mensenmassa’s afgewisseld met de opstroppende rode en witte verkeersstromen die zich vastrijden in een wirwar van snelwegen.

Maar nu is er een nieuwe soundtrack voor de ochtendspits: Lieselotte Crols, amper achttien maar een natuurtalent (en vriendin des huizes: om maar te zeggen dat wij in zeer culturele kringen verkeren), schreef een stuk dat ze ‘Ochtendspits’ doopte. Wat mij betreft terecht, want als ik het stuk beluister en mijn ogen sluit zit ik er middenin.

Doe zelf de proef en neem vijf minuutjes de tijd om tot het besef te komen dat er geen verwarmde chauffeursstoel met rugmassage nodig is om van de ochtendspits een genot te maken: http://vimeo.com/37489773

Cultureel debuut van de Stradar

Wie de Stradar van ons Mobiliteitslaboratorium Baanbrekers nog niet kent, wordt bij deze uitgenodigd om als de wiedeweerga te surfen naar www.stradar.be en daar het gat in zijn/haar cultuur te vullen.

Dat het wel degelijk om een cultureel gat gaat, zullen we binnenkort bewijzen. Op 12 februari maakt onze Stradar immers zijn culturele debuut in CC ’t Schaliken in Herentals. Factor 7, een a capellagroep waarvan de kwaliteit omgekeerd evenredig is met haar bekendheid, zal er een avondvullend programma verzorgen onder de titel ‘Factor 7 & Vrienden’. Wie geïntrigeerd is geraakt: www.factor7.be geeft een voorsmaakje met nasmaakjes van vorige programma’s. 

Wedden dat we elkaar zien op 12 februari?

Jazz Middelheimwee

Met stijgende verbazing heb ik de afgelopen weken naar de verslagen van muziekfestivals allerhande gekeken: weien en festivalgangers in verschillende stadia van degradatie, letterlijk oorverdovende muziek, onoverzichtelijke mensenmassa’s. Mij een raadsel wat velen er zo in aantrekt.   
Hoe anders is Jazz Middelheim: een festival op mensenschaal waar gemoedelijkheid en gezelligheid troef zijn. Geen dronkemanstaferelen met bijhorende vechtpartijen hier, wel integendeel: de mensen voeren zowaar gesprekken met elkaar. Dat is mogelijk doordat de muziek helder klinkt in plaats van pijnlijk, zodat oordopjes zelfs niet nodig zijn. Wat een technologische vondst!
De muzikanten weten trouwens dat er aandachtig geluisterd. Ze durven het zelfs aan om stiltes te laten vallen. Dat kan, want die stiltes worden gerespecteerd en geapprecieerd.
Het overtuigendste bewijs van de andere sfeer is dat er uit glazen, ik bedoel glàzen van écht glas, wordt gedronken. Dat kan op Jazz Middelheim, zodat de muziekliefhebbers niet tot kniehoogte in het plasticafval en de bierrestjes staan, maar in een feeëriek park dat ook na afloop nog oogt als een park.
Wat de festivalgangers na afloop achterlaten is niet iets om zich over te schamen, zoals op de meeste plaatsen, maar iets om trots op te zijn. Het is niets minder dan een statement: kijk, zo kan het ook, anno 2010!

Culturele klem-tonen

Geplaatst op
Donderdagavond naar intussen jaarlijkse traditie met volle teugen genoten van een Very Great Concert van The Very Big Band. Dit keer met als gastvedette Bert Joris, begenadigd blazer met internationale reputatie in de muziek maar desondanks geen ‘blazer’ in het gewone leven.
Het concert werd aaneengepraat door trompetist Jan Muëss, die met z’n jongensachtige ongedwongen professonele stunteligheid keer op keer de lachers op z’n hand kreeg. Hij opende met de droge mededeling dat hij vandaag last had van zijn klem-to-nen, want hij was in ’t Scha-lie-ken. Of moest het nu zijn ’t Schàliken?
Het laatste natuurlijk, zoals elkeen met een beetje taalgevoel weet.
Alleen schijnt dat in onze stad eerder een zeldzaamheid te zijn, want ’t Scha-lie-ken is schering en inslag. Een mogelijke verklaring is dat de betrokkenen menen dat het woord alludeert op een bijzondere soort liedjes (ik probeer maar even te begrijpen…) – we zijn tenslotte in een cultureel centrum nietwaar?
Voor wie het niet wist: het woord verwijst naar de Stadsbrouwerij, het inkomgebouw aan de Grote Markt, dat eertijds één van de weinige gebouwen was met een dakbedekking van schalies. Daardoor werd het gebouw in de volksmond ’t Schaliken genoemd. Met klemtoon op de eerste lettergreep.
Onder het publiek opvallend weinig BH’s, maar toch één BV: Johnny Voners.
Hij had de oplossing voor het klemtonenprobleem. "Laat één seizoen lang bij elke voorstelling uit de luidsprekers de boodschap klinken: "Ping-pong. Wij heten u van harte welkom in ’t Schaliken. Ping-pong."
Voners verklaarde zich zelfs bereid hoogstpersoonlijk de tekst te komen inspreken.
Grijp die kans, zou ik zeggen!