RSS feed

Indianenverhaal


Om een lang verhaal kort te maken: u kunt mij bereiken op mijn smartphone, maar ik u niet.

Om het korte verhaal lang te maken: dat komt doordat ik van provider wil veranderen met behoud van mijn nummer. Lijkt me wel zo praktisch, maar daar denken de providers blijkbaar anders over. Ooit was het bon ton om te klagen over het bureaucratische en klantonvriendelijke staatsbedrijf dat RTT heette. Een ‘liberalisering’ van de markt zou alles oplossen.

Wat we kregen was een ‘neoliberalisering’ van de markt. We hebben nu de keuze tussen klantonvriendelijke privébedrijven die hun procedures hebben geoptimaliseerd in functie van het financieel rendement van hun aandeelhouders. Concreet betekent dit dat ze hun callcenters systematisch onderbemannen, zodat de wachttijden ontiegelijk lang oplopen niettegenstaande ze die callcenters goed hebben verborgen: op hun website moet je al heel ver ‘doorscrollen’ om het telefoonnummer te vinden, achter barricades van irrelevante promo-aanbiedingen, FAQ’s en mailadressen – alles er op gericht opdat je toch maar niet zou telefoneren naar het telefoniebedrijf.

Ook God heeft zijn gsm-regels

De creativiteit die ze daarbij aan de dag leggen dwingt respect af. De nieuwste vinding is ronduit geniaal: laat de klanten zelf het werk doen. Het is het neoliberalisme ten voeten uit: de efficiëntie tot het maximum opdrijven in functie van het privébelang (de kosten minimaliseren, de winsten maximaliseren), vervolgens de geslagen gaten opvullen met datgene wat volgens je ideologie (‘mensen streven alleen hun eigenbelang na en dat leidt vanzelf tot het algemeen belang’) niet kan bestaan: ‘mensen die belangeloos andere mensen helpen’. En zo kan het dan dat zo’n telecomaanbieder op z’n website uitpakt met een ‘community’ van gebruikers en de communistische lof begint te zingen van mensen die gratis en voor niks andere mensen helpen.

Daar wordt natuurlijk een hip sausje over gegoten. ‘Tribe’ (‘stam’) heet zo’n klantencommunity tegenwoordig en daar horen wat indianenfiguurtjes bij. Vreemd dat nog niemand over culturele toeëigening heeft geklaagd – al is het hier vooral ideologische toeëigening.

Noem me gerust principieel. Ik vertik het om hier een beroep op te doen. Ook al is het een prachtige illustratie dat de meeste mensen deugen en zelfs de grootste ontkenners daar feitelijk op rekenen, een neoliberale onderneming die een beroep doet op de altruïstische reflexen van mensen is voor mij vele bruggen te ver.

Nog liever luister ik een paar uur naar Eine Kleine Wachtmusik aan mijn vaste telefoon.

Over deanderekrispeeters

Mobiliteitsexpert en blikopener bij Bandenloze Vennootschap DAKP. Levert onafhankelijk mobiliteitsadvies, second opinions en creatieve ondersteuning aan bewonersgroepen, oudercomités, bedrijven en overheden. Voor vrijblijvende info: deanderekris@gmail.com Geeft lezingen over mobiliteit voor wie er klaar voor is. Zie: www.koortzz.be Auteur van 'Het Voorruitperspectief' (2000), 'De File Voorbij' (2010) en 'Weg van mobiliteit' (2014). Nieuw boek 'Weg van het systeem' verschijnt in februari 2021. Schrijft daarnaast onder meer columns, opiniebijdragen, sporadische bijdragen her en der en - surprise! - blogberichten. Geeft les aan de PXL Hogeschool, afdeling Verkeerskunde

Volgende »

  1. Ik denk dat de winsgevendheid van telecomproviders soms zwaar overschat wordt. Zo is er geen enkele (onafhankelijke) provider meer die uitsluitend mobiele abonnementen aanbiedt.
    De winsten worden niet (meer) gemaakt door de verkoop van simkaarten. Lange tijd is het anders geweest, maar daar heeft Europa een stokje voor gestoken.

    Ik heb het liever zo (met een FaQ, klantenportal of forum), dan extra betalen omdat er voor mij een klantendienstmedewerker beschikbaar moet zijn.
    (Maar ik begrijp dat er mensen zijn die toch liever de persoonlijke service willen)

    Geliked door 1 persoon

    Beantwoorden
  2. Een agressieve kanker doet zichzelf uiteindelijk ook maar de das om door steeds verder te groeien ten koste van zijn of haar gastheer. “Slimme” parasieten houden hun gastheer in leven, de hele slimme zijn nuttig.

    Like

    Beantwoorden
  3. dag Kris,

    Vandaag heb ik door digitale ellende meer gevloekt dan ooit tevoren op één dag. Voel dus helemaal mee met jouw column – ook al ben ik wel tevreden over KPN en hetnet.nl.

    Vandaag ben ik 4 uren bezig geweest om een digitaal schadeformulier van PostNL in te vullen met een heleboel bijlagen (foto’s e.d.), en dat ging dus steeds mis als ik in een ander docu iets moest zoeken, waarna dat ingevulde formulier foetsie was. Ik heb uit onmacht bijna zitten huilen voor de pc. en wilde met van alles gaan gooien…..

    Op de site van Postnl was ook al geen telefoonnummer te vinden, wel een ‘chatbox’ (kattenbak?) die 140 (niet dus-)antwoorden gaf op mijn vraag over hoe ik zoiets moet opsturen.

    [Maar onlangs zat ik op een hulpnummer achter ‘140 wachtenden voor u’ (met Kurt Vonnegut zeg ik dan: hi ho!).]

    Eindelijk vlak voor vijven via via een nummer gevonden en na lang wachten een echt mens aan de lijn gekregen, die vervolgens niet eens wist of een formulier ook op papier ingestuurd kan worden (nee dus). Je moet dus digitaal helemaal bij zijn om een schade (deze is ca. 1000 euro) vergoed te krijgen als je een pakket stuurt dat kapot aankomt (verzekerd, maar wel mijn risico).

    ‘k Ga morgen opnieuw beginnen……..

    Ook recente digitale ervaringen op de zgn. mainport Schiphol zijn om te huilen……….ik ga nooit meer vliegen!

    Mijn bejaarde digibete zussen zouden al aan digitale hartaanvallen gestorven zijn als ze meemaakten wat mij de laatste week herhaaldelijk tot diepe woede aangezet heeft.

    Als digitaal een mens was, had ik hem al tig keer analoog dus eigenhandig gewurgd!

    Sterkte met deze Kafka2.0, met hart. groet en alle begrip,

    Martin Kroon (semi-digibeet)

    Like

    Beantwoorden
  4. Zeer meevoelend met Martin, ik wilde zoiets ook gaan antwoorden. Voor mensen zoals m’n schoonvader (85 jaar) is het gewoon niet leefbaar dat alles op de computer moet. Hij vindt het zo vervelend om steeds hulp aan z’n (klein)kind te moeten vragen dat hij zijn account nu gewoonweg opzegt als het mogelijk is om zonder de dienst te leven. Tot de wandelclub toe, lid blijven mocht ook al niet meer via een papier.

    Laat mensen begorie toch gewoon naar het loket kunnen gaan of bellen als ze een vraag hebben. En een overschrijvingsformulier in een bus droppen.

    Of zijn wij niet meer dan de veestapel voor al die firma’s, een noodzakelijk kwaad dat je moet tolereren & beteugelen om het “product” te kunnen innen?
    (en wat is het product nu eigenlijk nog, onze gegevens zodat er nog meer reclame kan worden gemaakt om destructieve onzin te verkopen? Waarom zijn mensen bereid om te betalen zodat ze reclamevrij kunnen leven? Hoe scheef is DAT nu?!
    Waarom snap ik er echt helemaal niks meer van?
    Ik ga eens verder lezen in Weg van het Systeem, misschien heb jij de antwoorden gevonden.)

    Geliked door 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: