RSS feed

Tagarchief: waterhuishouding

Het Voortuinperspectief

Commotie in Lier, de voorbije week. Blijkt dat ze daar de wet gaan doen naleven! Zoiets is in Vlaanderen nieuws. Want we hebben de mond dan wel vol van nultolerantie, maar alleen als het gaat over de misdrijven die we zelf niet begaan.

Trouwens, het verharden van een voortuin, want daar gaat het over, wat is daar nu mis mee? Kunnen ze niet beter terroristen gaan pakken?

Bwah. Er zijn wel wat argumenten om geen verharde voortuinen meer te willen.

Een moeilijke: is een voortuin met een laadpaal voor elektrische auto’s eigenlijk geen groene voortuin?

Meer verharding betekent minder groen en dus minder biodiversiteit en minder verkoeling in de stad.

Meer verharding betekent ook meer verdroging in droge tijden en meer kans op overstromingen bij de piekbuien die ons steeds vaker overkomen.

Meer verharding betekent ook meer materiaalgebruik in een wereld waar grondstoffen stilaan uitgeput geraken.

Meer verharding betekent ook meer kapotgereden trottoirs en meer onveiligheid voor (vooral de kleintjes onder de) voetgangers.

Maar ik begrijp dat dit voor de rechtgeaarde Vlaming nauwelijks argumenten zijn.

Dat heeft ook het Lierse stadsbestuur begrepen, want het speelde vooral één argument uit dat zelfs automobilisten begrijpen. Elke verharde parkeerplaats in een voortuin betekent een parkeerplaats minder op de openbare weg.

Wie nu nog volhardt in de boosheid, is écht een harde.

Gescoord!

Jaren geleden had ik dit pareltje al eens gezien. Alleen was ik vergeten waar. Een paar weken geleden voerde een omleiding me er opnieuw langs. Deze keer ben ik gestopt om een fotootje te maken. Mij hebben ze geen twee keer liggen.

Wat voor bijzonders er hier te zien is? Van alles en niks, zoals ze bij ons zeggen.

Niks bijzonder: de cul de sac met de te grote verharde oppervlakte in verhouding tot waarvoor ze moet dienen. Kom je tegen in -tig verkavelingen in Vlaanderen. Officieel voor de huisvuilwagen (alsof afval per definitie voor de eigen deur moet kunnen worden aangeboden). En voor de brandweer (alsof de brandweer brede straten nodig heeft en niet voldoende heeft aan voldoende gefundeerde opstelruimte). Voor uitzonderingssituaties leggen we dus te veel verharding aan en dat wreekt zich op onze portemonnee (bij de aanleg, bij het onderhoud), op onze waterhuishouding (meer overstromingsrisico, verlaging van de grondwatertafel), op de biodiversiteit (minder groen betekent minder leven) en op de verkeersveiligheid (bredere straten leiden tot sneller verkeer en/of foutparkeren, waardoor als puntje bij paaltje komt de huisvuilwagen en de brandweerwagen toch weer hun ding niet kunnen doen).

Wel bijzonder: de basketring. Wat mij betreft een geniaal staaltje keuze-architectuur. Het ding nodigt uit om de ruimte die anders door King Car zou worden gemonopoliseerd anders te gaan gebruiken. Om te spelen, in dit geval. Gedeeld ruimtegebruik, altijd een goeie zaak. En hier dan nog eens slim gecombineerd met de straatverlichting: paal uitgespaard en spelplezier verzekerd tot laat in de avond.

Maar dat is niet alles. Door de impliciete dreiging dat er wel eens een bal door de ring zou kunnen worden gemikt, blijft de plek gevrijwaard van geparkeerde auto’s. Niemand wil zo’n zware bal op z’n dak – al is de eigenaar van de blauwe Peugeot een durvertje. Misschien hadden enkele witte lijnen om het veld te markeren de ontrading nog wat versterkt.

Hoe dan ook, deze basketring is het meest vriendelijke en tegelijk meest effectieve antiparkeerinstrument dat ik ken.

Vlaamse gemeenten, waar wachten jullie op om ook te scoren?

Waar is die wadi?

Deze diashow vereist JavaScript.

Bij toeval kwam ik erop uit, op deze verkaveling niet ver van het oude centrum (“den Berg”) van Heist-op-den-Berg. Er kan een aardig boompje over opgezet worden of open bebouwing is wat we in de toekomst nodig hebben, maar er is hier tenminste een poging gedaan om buiten de lijntjes te denken. Er is gedacht aan doorsteekjes voor fietsers en voetgangers richting centrum (al laat de signalisatie het tegendeel vermoeden en al monden ze uit op een weg waarvan de oversteekbaarheid voor verbetering vatbaar is) en het klassieke, lelijke langsparkeren is vervangen door ‘parkeerpockets’ . Die klinken niet alleen beter dan ‘parkeerzakken’, door de clustering wordt er ook zuiniger met de beschikbare ruimte omgesprongen. En doordat mensen een stukje naar hun auto moeten wandelen is er meer kans op sociale contacten. Voor de straatverlichting is een hoogte gekozen die afgestemd is op een verblijfsgebied, wat het beeld ondersteunt dat hier langzaam moet worden gereden.

Maar de meest in het oog springende vernieuwing is de wijze waarop het waterhuishoudingsprobleem hier is opgelost: met een centraal gelegen ‘wadi’ die de verkaveling meteen een eigen, groene identiteit geeft en tegelijk als middenberm fungeert. Door het aanbrengen van glooiingen naast een krappe rijbaan lijkt het erop dat de dreiging van foutparkeren in de berm is afgewend en dwarspaadjes met schanskorven maken dat de wadi toch geen barrière is in de wijk.

Het ziet er vandaag allemaal nog erg afgelikt uit. De de vraag is of dat zo zal blijven. Of misschien beter: of dat zo moet blijven. Gaan de verkavelingskinderen zich beperken tot het onbebouwde perceel dat in een uithoek schijnt te zijn uitgespaard? Ik kan mij voorstellen dat ze misschien ook wel eens aan de slag willen met wat zand en water… In dat geval krijgt de wadi er nog de kwaliteit van ‘speelruimte’ bij.  Misschien is dit een goede plek om de Chirocursus die ouders wil leren hun kinderen buiten te laten spelen (!) in te richten…