RSS Feed

Tagarchief: wandelen

Mijn stad, mijn hond

Honden dienen om hun baasjes uit te laten, dat is algemeen geweten. Maar wat als de stad nu eens dezelfde functie zou vervullen? Als ze zo was geconcipieerd dat ze haar bewoners uitnodigde tot ‘uitgaan’?

IMG_0153

In Diest lijken ze wat dit betreft op de goede weg. Enkele jaren geleden gooide de stad in samenwerking met de Vlaamse Milieumaatschappij (VMM) de Demer weer open en legde er een wandelpad op  en langs.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het effect werd perfect samengevat door de uitbater van het ijssalon waar we ons op het terras hadden genesteld: “Vroeger deed ik geen avondwandeling. Nu wel.”

De slogan van Diest luidt ‘Diest. Mijn stad.’ Het had dus net zo goed ‘Diest. Mijn hond.’ kunnen zijn.

Advertenties

De gezondste bank

Geplaatst op

Welke bank is de gezondste? Het hangt er maar van af hoe je het bekijkt. Als het gaat om de ethisch gezondste, dan komt de eer in ons land vermoedelijk de Triodosbank toe. Gaat het om de financieel gezondste bank, dan hebben die van Argenta wellicht gelijk.

Hoewel. In mijn thuisstad kwam er recent concurrentie opzetten vanuit onverwachte hoek. Het stadsbestuur investeerde er in een zitbank op een plek die tot voor kort fungeerde als een modderpoel voor terreinwagens die zich ook eens nuttig wilden voelen.

Gezondste bank

De nieuwe bank zou wel eens ‘gezonder’ kunnen zijn dan de bank-met-het-appeltje-voor-de-dorst.  Om te beginnen écht gezonder, want in tegenstelling tot wat gedacht wordt doen zitbanken niet zitten maar juist wandelen. De omgeving wint aan kwaliteit en nodigt mensen uit om te voet te gaan. En oudere mensen kunnen dankzij de bank wat langere afstanden afleggen in etappes, waardoor ze plots (opnieuw) wandelbaar worden.

Mensen die bewegen, dat zijn mensen die langer fit en dus gezond blijven, die meer sociale contacten leggen en daardoor gelukkiger zijn, waardoor ze (opnieuw) minder ziek worden.

Als het geen absolute beleidsprioriteit was om nog maar eens te berekenen hoeveel de ‘transfers’ bedragen van het ene landsdeel naar het andere, dan had ik durven suggereren eens te becijferen wat de maatschappelijk én financiële baten zijn van een oordeelkundig ingeplante zitbank.

Wedden dat geen enkele bank zo rendabel zou blijken als een zitbank?

Stapvoets door de stad

IMG_7968

Mijn vorige bericht verscheen dinsdag ook in De Standaard, in een licht aangepaste versie. Dat deed, te oordelen naar mijn mailbox, nogal wat stof opwaaien. Voor wie zichzelf graag als een slachtoffer ziet moet het dan ook behoorlijk shockerend geweest zijn: lezen dat je ‘lijden’ eigenlijk geen ‘lijden’ is, vernemen dat je eigenlijk geen slachtoffer bent maar dader én daar bovenop ermee geconfronteerd worden dat je de oplossing zelf in handen hebt…

Sommige reacties stonden dan ook stijf van frustratie. Wie beweert dat ‘fileleed’ niet bestaat en – o horror – zelfs beweert dat veel verkeer op de weg wel degelijk over een alternatief beschikt, die moet wel een wereldvreemde kamergeleerde zijn. Of gewoon iets met ‘kamer’ en ‘wereldvreemd’, want slim kan je zo iemand zeker niet noemen…

Wat de veronderstelde domheid betreft, laat ik de betrokkenen graag in hun wijsheid. Maar wat de luiken ‘kamer’ en ‘wereldvreemd’ betreft, wil ik ze wel geruststellen: nu en dan zet ik wel degelijk een stapje in de wereld.

Deze week bijvoorbeeld nog.  Marseille was het mikpunt  en er kwam, op een voor- en natransport naar het station na, geen auto aan te pas. We ontdekten de wereld met de trein, de tram, de bus, de metro en, vooral, veel te voet, de beste manier om een stad te leren kennen. De Marseillaanse auteur Jean-Claude Izzo schreef daarover in 1997: “Het was stevig klimmen, maar het deed hem goed zijn benen eens flink te strekken. De steden waar hij van hield moest hij in alle richtingen doorkruisen. De echte steden, met een geschiedenis die het waard is verteld te worden, laten zich alleen zo kennen.”

IMG_8231

En gelijk heeft hij (ook al is de man al jaren dood). Wie te voet gaat, ziet de stad veel beter. Hij ziet details die voor automobilisten alleen maar strepen zijn. Hij komt op plaatsen die voor de chauffeur altijd verborgen zullen blijven. Maar er is meer. De flaneur voelt de stad ook, hij hoort ze en hij ruikt ze. Hij ademt de stad, letterlijk en figuurlijk.

Wandelen in de stad is goed voor al je zintuigen. Autorijden berooft je van je zintuigen. Kijken wordt zien. En al de rest valt weg. De auto is dus vooral een on-zintuig. En de stad vanuit de auto één groot “net gemist”.