RSS feed

Tagarchief: verkeersborden

Omlegging

“Als je iemand hebt omgelegd, ga je recht naar de Begijnenstraat”*

Wegomlegging

Met dank aan Evi De Bruyne (foto) en Frank De Bruyne (tekst)

*Voor de niet-sinjoren onder ons: in de Begijnenstraat bevindt zich een gevangenis

Advertenties

De vlag en de lading

Geplaatst op

Weg in slechte staat

Gepersonaliseerd

Gepersonaliseerde kentekenplaten zijn intussen algemeen bekend. Maar in Herentals gaan we nog een stapje verder. Er wordt hier voorzichtig geëxperimenteerd met gepersonaliseerde borden. Met de boodschap “opgelet, wielrenner!” kan in de Keizerstede alleen maar Rik Van Looy zijn bedoeld.

Wielrenner

Wat hebben we geleerd vandaag?

IMG_0085

Antwoord: dat garages sneller kunnen rijden dan 20 kilometer per uur.

De ‘bordstop’

We verwachten van weggebruikers dat ze zich aan de regels houden. Daarom wordt er door velen zwaar gehamerd op de kennis van de wegcode. Er wordt dan op vertrouwd dat als iedereen de regels kent, alles wel in orde komt.

Ten onrechte natuurlijk. Want voldoende kennis is allerminst een waarborg voor gewenst gedrag. Regels waarvan mensen het nut niet inzien worden alleen gerespecteerd als de handhaving draconisch is. Regels worden dus best als legitiem ervaren. Het waarom en dus de zin ervan moet duidelijk zijn. De beste regels zijn zo logisch dat ze geen extra bord nodig hebben en spontaan worden toegepast.

Bovendien moet ook duidelijk zijn waar welke regels van toepassing zijn. Dubbelzinnige, laat staan tegenstrijdige signalen kunnen we dus wel missen als kiespijn.

IMG_0035

Met bovenstaande wegsituatie, terug te vinden op tal van plaatsen in Vlaanderen, is dus heel wat mis. De automobilist krijgt hier tegelijk het signaal ‘einde zone 50’ (dwz: ‘vanaf hier mag je sneller dan 50’) én het signaal ‘bebouwde kom’ (dwz: ‘begin zone’, vanaf hier mag je niet sneller dan 50′). Omdat men er kennelijk van uitgaat dat niet iedereen de wegcode kent en weet dat ‘bebouwde kom = 50km/u’ werd er nog een sjabloon op de grond aan toegevoegd. Als leesbaarheid en logica hier de criteria waren, dan zou de wegbeheerder alvast het bord ‘einde zone 50’ weghalen – maar door één of andere capriool in de plaatsingsvoorschriften kan dat niet… Deze aberratie in de wetgeving weghalen, zou ons niet alleen veel duidelijkheid opleveren, maar ook veel geld. Mijn collega aan de Hogeschool PCVO Afdeling Verkeerskunde, Joris Willems, berekende enkele jaren geleden dat elk verkeersbord de gemeenschap 20 tot 25 euro per jaar kost aan installatie- en onderhoudskosten.

Maar er is meer. Soms haalt de formele regel ook de ‘gezond verstand’-regel onderuit. In dit geval luidt die dat elke bestuurder gehouden zijn snelheid aan te passen aan de omstandigheden. In dit geval: veel in- en uitritten, bebouwing en bewoning en dus mogelijke aanwezigheid van kinderen, de afwezigheid van een trottoir en van een fietspad en over  120 meter een kruispunt waar voorrang moet worden gegeven. Op zo’n locatie het signaal geven dat je 50km/u mag rijden, is contraproductief.

Dat er toch een bord ‘bebouwde kom’ staat, volgt uit de houding van de handhavers: de algemene regel vinden ze onvoldoende als rechtsbasis om op te treden en aan de logische snelheid ‘zone 30’ verbinden ze de verplichting dat die moet worden afgedwongen – iets wat ze, bijvoorbeeld, voor de maximumsnelheid 120km/u op snelwegen niet doen.

Tot slot. De verkeersveiligheid en wellicht ook de gemeentekas zouden ermee gebaat geweest zijn als de gemeente had gekozen voor lantaarnpalen en niet voor verlichtingspalen van het type dat je naast hoofdwegen zou verwachten. Soms ondersteunen zo’n ogenschijnlijke details meer het gewenste gedrag dan een woud van verkeersborden dat er vooral voor zorgt dat de wegbeheerder wettelijk ingedekt is.

Wat als we onszelf, naar analogie van de betonstop, eens een bordstop zouden opleggen?

Sneeuw-val

Sneeuwval

Zelfs verkeersborden worden wel eens het slachtoffer van de selffulfilling prophecy.

CarToon


Andere (69)-001Dat het leven niet altijd eerlijk is, werd de voorbije week weer eens aardig in de verf gezet. Zo aardig dat ik geen zin heb om er nog verf aan toe te voegen. Laat ons zeggen dat ik er lak aan heb. Omdat, alle grote woorden ten spijt, voor het Grote Onrecht alvast voorlopig alle woorden te klein zijn, richt ik mij van lieverlee op het kleine onrecht.

Met (hoe toepasselijk én vergezocht kunnen de dingen zijn) met een cartoon dan nog wel. Of beter: een car-toon . Ook in moeilijke tijden moet een mens zichzelf blijven.

Het kleine onrecht dus. In dit geval het onrecht dat architecten soms ten deel valt door de schuld van het automobilisme: hoe beter hij (of zij, maar meestal hij) in z’n opzet slaagt, hoe bekaaider hij ervan afkomt.

Zoals in bovenstaand geval. De architect is in al z’n creatieve virtuositeit tot het uiterste gegaan om een gevel te creëren die én blind én stom is. Blind doordat elke zichtrelatie tussen binnen en buiten vakkundig is vermeden. Stom omdat de gevel consequent nietszeggend is: hij verraadt niets over wat er binnen aan de hand is. Puik werk, zullen architectuurcritici vinden.

Maar dan komt het onrecht. In plaats van beloond wordt de architect bestraft. Net omdat hij zo goed geslaagd is in zijn opzet, wordt er door nietsvermoedende automobilisten geparkeerd voor de garagepoort. Rotvervelend voor de gebruikers en dus nemen die ondankbare barbaren hun toevlucht tot het grof geschut: verbods- en dreigementsbordjes in kleuren die vloeken met alles wat de ontwerper voor ogen had.

Weg is het concept. Weg is het strakke lijnenspel met z’n subtiele referenties naar – ik doe een gok en kan ernaast zitten – verdwenen wouden en gevangenissen. Kortom, doordat de architect z’n werk te goed heeft gedaan, is het ten gronde ongedaan gemaakt.

Ik hoor het de man, het potlood zoals altijd in de aanslag, zo verzuchten: “Je suis gechareld.”

Of hoe in het kleine onrecht het grote soms nog doorschemert.