RSS feed

Tagarchief: Umicore

Horizontaal beleid

Mijn zonen zijn voetballers. Dus breng ik in de weekends nogal wat tijd door aan de rand van een voetbalveld. Of in een kantine. Daarbij valt het me telkens weer op: wat een winst zou hier kunnen worden geboekt inzake energieverbruik! Al die clubs mogen dan hun eigenheid hebben, hun clubhuizen zijn vrijwel zonder uitzondering niet tot slecht geïsoleerd.

Als ik minister van energie was, of minister van sport, of minister van jeugd, of minister van milieu, dan zou ik hier een prioriteit van maken: middelen vrij maken om die bouwsels te isoleren en ze te voorzien van zonneboilers. Want het zijn hectoliters warm water die daar iedere week door de buizen stromen. Op die manier zou er massa’s energie worden bespaard. En CO2-uitstoot. Bovendien zouden de clubs zelf aardig geholpen zijn, want de energiefactuur is een aanzienlijke hap uit hun budget. Met het uitgespaarde geld zouden ze meer kunnen doen voor hun jeugdwerking, want dat schijnt toch altijd een probleem te zijn. Winst op alle fronten dus, wat mooi de voordelen illustreert van het voeren van een doordacht horizontaal beleid. Dat is wat anders dan de verkokering die nu de regel is en waarbij elke minister binnen ‘zijn’ (of ‘haar’) vakje maatregelen neemt – waarbij het niet gezegd is dat die maatregelen elkaar ondersteunen, of niet tegenwerken.

Overigens vond ik de lamentabele toestand van de clubbehuizing vandaag dubbel cynisch door de aanwezigheid van een publiciteitsbord van sponsor Umicore die pocht dat hij de nodige materialen in huis heeft (“Materials for a better life”). Als die sponsor nu al eens begon met een modelproject voor ‘zijn’ club. Misschien kwam er dan later wel eens een minister op een idee…

Voorbeeldfunctie

De promobrochure ‘Fabriek in de buurt 2010’ dateert al van begin dit jaar, maar – mijn serendiptisme wordt al te vaak onderschat – mijn lodderig oog viel er vandaag, tijdens een kleine opruimrazzia, opnieuw op. Behalve wat peptalk over de elektrische wagen en de rol van Umicore daarin, staat er ook een artikel in waar wij vanuit het mobiliteitswereldje iets van kunnen leren: “Op weg naar 0 ongevallen.” Daarin zegt Umicore dat het in 2015 in al haar fabrieken geen enkel ongeval met werkverlet meer wil. Het type doelstelling dat, als het om verkeer gaat, weggehoond wordt als onrealistische dromerij. Maar deze multinational denkt er blijkbaar anders over en heeft een veiligheidsproject uitgewerkt dat genoemd werd naar de Romeinse godin van het lichamelijke welzijn, Salus.

Opvallend daarbij: het bedrijf dat zich profileert als een high tech-innovator van de 21e eeuw rekent niet op nieuwe technologieën om de doelstelling te realiseren. Integendeel, het is al bewustwording en gedragswijziging wat de klok slaat. Letterlijk: “Umicore heeft een omvangrijk project opgestart om op verschillende vlakken tegelijk resultaat te boeken. Medewerkers gepaste opleiding geven is dan onontbeerlijk, praten over veiligheid is noodzakelijk. Alle procedures worden opnieuw tegen het licht gehouden en alle rollen en verantwoordelijkheden van de hele organisatie worden in kaart gebracht.” En voorts: “Een van de principes is dat we zelf verantwoordelijk zijn voor onze veiligheid en die van anderen.”

Wat mij betreft een voorbeeld voor de disclaimercultuur van ons autoregime waar het in het beste geval de anderen zijn die zich moeten aanpassen en in het slechtste geval de technologie die het voor ons gaat opknappen.