RSS feed

Tagarchief: Turnhout

The bridge

Jaagpad Turnhout-Ravels (30)

Over het kanaal tussen Turnhout en Ravels

‘De Paai’ heet ze en ik heb geen idee waarom. Maar het is een brug en ze doet wat van een brug verwacht mag worden: ze verbindt twee oevers.

Hoewel.

Natuurlijk is er een ‘hoewel’. Anders zou ze deze blog nooit halen.

Ze dateert vermoedelijk uit de overgang van het pre-fiets-tijdperk, waarin men fietsers bekeek als een uitstervende diersoort en er dus geen infra voor voorzag, naar het fietstijdperk, toen het begon te dagen dat de fiets aan een comeback bezig was. Het werd dus een voetgangersbrug met een fietsgootje. Ik heb de tijd nog geweten dat we daar al blij mee waren.

Intussen zijn we enkele decennia verder en zijn de fietsers niet uitgestorven maar vermenigvuldigd. Dus kwam er bij wijze van retrofitting een nieuwe, centrale goot in statement-geel. Ook de tevredenheid daarover kan ik me nog voorstellen.

Al is ze van korte duur geweest, want kijk: daar kwamen de elektrische fietsen. Die zijn een stuk zwaarder (en hebben hun zwaartepunt vaak achteraan, op de bagagedrager) en hebben een publiek dat gemiddeld wat meer jaren op de teller heeft.

Jaagpad Turnhout-Ravels (32)-001

“Gaat het Jos?” 

Tel op: zware fiets + steile helling. De som is er één met veel gezucht en gevloek. De brug verbindt niet langer. Ze wordt opnieuw een barrière.

Ik stond erbij en keek ernaar (en stak een  handje toe, zo hardvochtig ben ik nu ook weer niet): hoe koppels fiets per fiets de helling op duwden, zwetend en met een bang hart dat ze hun fiets niet gingen kunnen houden. Of hoe een plezierrit plots een spannende opdracht wordt.

De volgende aanpassing van de brug staat dus in de sterren geschreven: een ‘automatische’ goot waarin fietsen zachtjes mee naar boven worden getrokken.

Vervolgens zal blijken dat het systeem af en toe defect geraakt en de brug dan opnieuw een barrière wordt. Dan zullen er jaren voorbijgaan waarin er wordt gepraat over een brug met aangepaste hellingen voor fietsers. Uiteindelijk zullen die er natuurlijk komen – in het rood, stel ik me dan voor, zodat de Mondriaan compleet is.

We zullen dan weer enkele decennia verder zijn en ooit schrijft een blogger dan een stukje over hoe de infrastructuur met grote vertraging de fietsers volgt.

Als je het zo bekijkt: waar klagen die chauffeurs van elektrische auto’s eigenlijk over?

Advertenties

Liers plezier

Geplaatst op

Ze is nog niet helemaal af, de Markt van Lier. Maar omdat wij van alle markten willen thuis zijn, gingen we toch maar al eens een kijkje nemen. Na de autovrije Markt van Geel en, iets langer geleden die van Turnhout, hebben we de smaak te pakken (al doet het pijn dat mijn eigen gemeente, Herentals, hopeloos achterblijft).

Het is niet vanzelf gegaan, het proces naar de nieuwe Markt.Er kwamen veel zwarte vlaggen en middenstandsdemagogie aan te pas. Maar het resultaat mag er wat mij betreft wezen. Ook hier is gekozen voor een sobere aanleg met, voor het verkeer dat nog toegelaten is, een zacht maar efficiënt gesuggereerde rijloper. De materiaalkeuze is wat ruwer dan in Geel, maar gezien de historische gevels rondom (iets waarvan ze in Geel niet bepaald ‘last’ hebben) de juiste. Met uitzondering wellicht van het middengedeelte dat echt wel oneffen ligt en weinig loopvriendelijk is.

Ook die van Lier hebben ervoor gekozen de stenen vlakte te breken met water – al is het doelpubliek hier duidelijk al wat ouder: ronde kuipen met een fontein en een geiserachtige installatie die af en toe stoom spuit fascineren de voorbijgangers. Een paars licht zorgt in de duisternis ongetwijfeld voor een mystieke sfeer, nog versterkt door het geluid van klankschalen dat mysterieus opklinkt uit ronde roosters in de grond. Benieuwd of deze gadget overeind gaat blijven of spoedig op klachten van hoorndol geworden omwonenden zal stuiten.

De keuze voor strakke, hoekige lantaarnpalen is gedurfd, maar alleszins meer verantwoord dan de historiserende exemplaren die je in soortgelijke omgevingen wel eens aantreft.

De wachthaltes voor De Lijn zijn nog niet helemaal klaar, maar in al hun moderne eenvoud staan ze hun mannetje in deze monumentale omgeving.

Ook mooi tenslotte dat ook hier het beleid de moed heeft gehad om komaf te maken met de terrassenbouwsels van de horeca, waardoor ook die gevelpartijen nu helemaal tot hun recht komen.

De Markt van Lier, je komt er voortaan voor je plezier…

Enige punt van kritiek is de vrijwel volledige afwezigheid van groen op het plein, waardoor het voor sommigen te kaal en te koud is. Voor het klassieke tegenargument, dat dit plein ‘stedelijk’ is en dus stenig mag zijn, heb ik nu minder begrip dan enkele jaren geleden. Steeds meer voorbeelden in binnen- en buitenland tonen aan dat de tegenstelling stad-groen een valse is en dat ze elkaar helemaal niet hoeven uit te sluiten.

Mobiliteitsdagboek 19 februari

Een zondag zonder? Niet helemaal. In de namiddag stel ik voor om naar Turnhout te trekken: daar ligt al weken een door ons gewonnen boek te wachten in een café. Mijn echtgenote kijkt me achterdochtig aan: “Jij hebt je dagelijkse verhaaltje nog nodig, is het niet?” Ik verzeker haar dat ik nog massa’s verhaaltjes heb en dat mijn intenties oprecht zijn.

Impulsverplaatsing

Even overwegen we om met de trein te gaan, maar daarvoor blijkt onze verplaatsing te weinig gepland en te impulsief. Als we alles rekenen, treinreis heen en terug, de verplaatsing van en naar het station en de wandeling heen en terug naar het café, dan zijn we veel te laat weer thuis. Voor de trein hadden we een half uur eerder de beslissing moeten nemen.

Het landschap en de bomen

Maar eerst moeten we gaan tanken. Benzine, want LPG tanken op zondag kan niet: zonder toezicht vertrouwen ze het zaakje kennelijk niet. Dan de baan naar Lichtaart op. We prijzen ons gelukkig voor de auto te hebben gekozen, want er steekt een kleine sneeuwstorm op. We rijden langs de Lichtaartseweg, waar ooit mijn (intussen afgelopen) politieke carrière begon met de strijd om een vrijliggend fietspad. Toen we het fietspad eindelijk hadden verworven, bleek dat men het wou aanleggen op de plaats waar prachtige bomen de weg omzoomden. Toenmalig staatssecretaris Jos Dupré verdedigde die keuze met het argument “dat de bomen het zicht op het landschap belemmerden.”  (Ooit evalueerde een nonkel van mij zijn eerste bezoek aan Zwitserland met de woorden: “Ik kon niet veel zien, want de bergen stonden ervoor”. Maar mijn nonkel was toen wel vijf jaar.)  Uiteindelijk haalden we onze slag thuis, maar de laatste jaren merk ik dat de bomen één na één gekapt worden en dat er geen nieuwe worden aangeplant. Nonchalance of bewuste keuze?

Snelheidscontrole

Het traject heeft intussen camerabewaking gekregen en dat is een goede zaak. Ooit was dit een dodenweg (de schuld van de bomen, zeiden sommigen), maar gelukkig is dit nu verleden tijd. Jammer dat over dit soort successen niet meer en niet systematischer wordt gecommuniceerd door de wegbeheerder. Ook tussen Kasterlee en Turnhout en op de Ring van Turnhout zelf zijn er nu camera’s en ook hier is de verluwing voelbaar.

Grote Markt van Turnhout

In Turnhout rijd ik op intuïtie het centrum in, langs het kerkhof en zo naar een zijstraat van de Otterstraat. Daar parkeren we. Het weer is intussen alweer opgeklaard en in een flauw winterzonnetje wandelen we naar de Grote Markt. Sinds het begin van de heraanleg zijn we hier niet meer geweest, dus zijn we wel benieuwd. Hoewel de werken nog niet beëindigd zijn,  mag het resultaat er toch al wel wezen. De parking van eertijds is nu een plein, een living voor de stad. Langs de gevels staan er lange metalen constructies die de busreizigers beschutting moeten geven. Rank en mooi, maar van beschutting is er weinig sprake, vrees ik.

Mooi, maar niet meer dan decoratief.

 Uitnodigende banken die slingerend de grote ruimte tussen kerk en gevels tot een menselijke schaal terugbrengen. (hoor mij, ik lijk wel Koen Van Synghel)  

We maken een ommetje rond de kerk, genieten van de rust in het midden van de stad (ondanks de aanwezigheid van een kleine kermis), lopen langs opvallend veel leegstaande panden en duiken dan café ‘De Wirwar’ in. De koffiemachine is net kapot, dus zijn we wel min of meer gedwongen tot alcoholgebruik. Eén biertje, om het boek (de turf van Kris De Smedt over ‘De Nieuwe Snaar’) al eens te kunnen doorbladeren.

Noord-zuid-verbinding

We rijden terug langs dezelfde weg, maar aan de rotonde voor Kasterlee komen we nu oog in oog te staan met het geplande traject voor de Kempische noord-zuidverbinding: een breed spoor van vernieling dwars door het bos dat de troef is van deze gemeente. Confronterend.

Cijfers 

Verplaatsing Herentals-Turnhout (H/T): auto (recreatief) + wandeling in Turnhout