RSS feed

Tagarchief: signalisatie

Omlegging

“Als je iemand hebt omgelegd, ga je recht naar de Begijnenstraat”*

Wegomlegging

Met dank aan Evi De Bruyne (foto) en Frank De Bruyne (tekst)

*Voor de niet-sinjoren onder ons: in de Begijnenstraat bevindt zich een gevangenis

Advertenties

Wat hebben we geleerd vandaag?

IMG_0085

Antwoord: dat garages sneller kunnen rijden dan 20 kilometer per uur.

Aanvulling

Geplaatst op

Half werk is geen werk. Daarom heb ik de vrijheid genomen om het werk van de wegbeheerder af te maken.

Voor alle zekerheid

duidelijkheid

Wie zeker wil zijn dat een verbod wordt nageleefd, kan maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Twéé borden leveren misschien wel meer kans op slagen dan één. Misschien wel, even snel rekenen, dubbel zoveel kans!

Wie niet horen wil, moet er vooral niet langs kunnen kijken, hebben ze in Lier gedacht. Voor honden is er in dit parkje dan ook geen doorkomen meer aan.

Terwijl ik deze foto nam werd ik aangesproken door een oude dame. Of ik geen foto moest maken van het sluikstort achter mij? “Nee,” zei ik, “van dat soort toestanden heb ik er al voldoende.” Achteraf heb ik spijt dat ik hem toch niet heb genomen. Anders had ik nu kunnen bewijzen dat er géén bord stond met het opschrift ‘verboden afval te storten’.

Met alle gevolgen vandien.

Gevaar!

Gevaar!

IMG_2742

 

Ooit was de onveiligheid op de weg vooral een kwestie van struikrovers en verleidingen van de duivel. Gelukkig bestonden er middelen tegen: kruisbeelden en kapelletjes langs de weg zetten, waardoor er altijd een heilige in de buurt was om de reiziger in nood bij te staan.

Of die kapelletjes en kruisen ook effectief hielpen? Er is nooit wetenschappelijk onderzoek naar gedaan. We kunnen er dus geen gefundeerde uitspraken over doen.

De bedreigingen op de weg hebben intussen nieuwe vormen aangenomen. De struikrovers zijn goeddeels verdwenen (samen met de struiken) en de duivel is nu een snelheidsduivel en dus zelf een reiziger geworden. Maar het verweer tegen de onveiligheid is vaak hetzelfde gebleven. Op fietsroutes wordt het gevaar niet zelden bezworen met een laconiek bordje ‘gevaar!’

Als seculiere mens zou ik er eerder een verkeerslicht, plateau of flitscamera verwachten. Maar kennelijk geloven wegbeheerders in de magische kracht van witte letters op een blauwe achtergrond.

Terecht? We weten het niet, want ook naar de effectiviteit van gevaarbordjes is nog geen wetenschappelijk onderzoek gebeurd.Of misschien toch, onder het kopje ‘conflictpresentatie’. Een conflict of gevaar dat onder de aandacht wordt gebracht, zorgt bij de weggebruiker voor extra aandacht volgens het principe ‘een gewaarschuwd man is er twee waard’.

Als dat klopt, is de hypothese dat ook de kapelletjes een weldoende uitwerking hadden op de veiligheid op de weg nog niet eens zo gek.

Verkeersinflatie

In ‘De File Voorbij’ beschreef ik hoe in een ‘disclaimercultuur’, een cultuur waarin niemand nog echt verantwoordelijk is en verantwoordelijkheid verward wordt met aansprakelijkheid, een wildgroei van verkeersborden de logica zelve is. Die inflatie aan signalisatie zorgt niet voor meer veiligheid. Wel integendeel. Door het bos ziet men de borden niet meer. En met de borden die men wél opmerkt wordt nog nauwelijks rekening gehouden. Daarvoor zijn er twee verklaringen. Ten eerste het gebrek aan geloofwaardigheid: veel borden staan er niet omdat ze nodig zijn, maar alleen maar om de wegbeheerder juridisch in te dekken. Ten tweede de normerosie die aan de gang is als gevolg van een gebrek aan handhaving en sanctionering.

Het antwoord op die evolutie begint nu stilaan zichtbaar te worden op en langs onze wegen: verkeersborden die extra in de verf worden gezet en van bijkomend commentaar ‘ter verantwoording.’

Een bord dat waarschuwt voor een bocht is dus niet meer voldoende. Het wordt aangevuld met de mededeling dat het echt wel om een gevaarlijke bocht gaat. En opdat het bord nog zou worden gezien, wordt die toelichting niet gegeven in de wettelijk voorziene format van wit op blauw maar zwart op reflecterend geel.