RSS Feed

Tagarchief: serendipiteit

Over honden, katten en mensen

Geplaatst op

Hondenweer. En dus is er geen kat op straat. Toch?

Detmold bij regen (7)

Niet zo in Detmold in het Duitse Noordrijn-Westfalen. Daar regende het afgelopen maandagochtend (en maandagmiddag en maandagavond en dinsdagochtend en…) oude wijven en toch waren de centrumstraten vol mensen. Het stadje bleek dus de ‘regentoets’ met glans te doorstaan en ik vroeg mij af waarom.

Het antwoord lag, zoals zo vaak, gewoon op straat. Of toch daar in de buurt.

Om te beginnen was er de beschutting. Behalve dat mensen over paraplu’s bleken te beschikken (een uitvinding die in geschiedschrijvingen van onze mobiliteit systematisch over het hoofd wordt gezien), was ook de stad zelf voorzien op regen: er waren arcades, afdaken, luifels en daken die eenvoudig overhingen als de randen van een hoed – simpele dingen, maar wel zaken die op dagen als deze het verschil maken tussen nat en droog.

Detmold bij regen

Dat gold overigens niet alleen voor het hoofd, maar ook voor de voeten. Het stadscentrum bleek te beschikken over een efficiënt afvoersysteem van overtollig water en over comfortabel, effen plaveisel waardoor plasvorming tot een minimum werd beperkt.

En voor zich iemand het hoofd breekt over wat er tussen hoofd en voeten zit: ook daar zat het snor, louter dankzij de afwezigheid van auto’s en dus van opspattend water.

Maar alleen met een droogtegarantie krijg je natuurlijk nog geen volk op straat. De belangrijkste factor is natuurlijk: een omgeving die boeit. Mensen moeten een reden hebben om de regen te trotseren.

Detmold bij regen (5)

Nu, die waren er in het historische centrum van Detmold in overvloed: een breed pallet aan kleinhandel (weinig of geen ‘ketens’, kleine percelen en dus een snelle ‘afwisseling’, een hoge graad van serendipiteit), gezellige café’s en eetgelegenheden met parasols die zomaar groepsparaplu’s werden, vage grenzen tussen ‘binnen’ en ‘buiten’, gedetailleerde gevels.

Maar ook dat zou nog niet voldoende zijn om mensen behalve ‘moet’- ook ‘wens’-verplaatsingen te laten maken. Detmold gooide dus nog wat extra’s in de schaal: korte afstanden van de frequent bediende bus- en tramhaltes en de randparkings tot het winkelcentrum en een grote fijnmazigheid voor voetgangers: kleine bouwblokken met veel doorsteekjes, een doorwaadbaar park, wisselende perspectieven, een flinke scheut groen en hier en daar een monument of een kunstwerk – ook dit alles is  niet spectaculair, maar wel bepalend voor het onderscheid tussen een stad waar je wil zijn en één waar je alleen maar moet zijn.

En toch was met dit alles de code nog niet helemaal gekraakt. Hoe kon het immers dat ondanks het grauwe weer de stad en dus ook de mensen – of was het andersom? – toch vrolijk bleef?

Detmold bij regen (4)

Het was mijn eega die het raadsel ontsluierde: dankzij het gebruik van lichtgekleurde materialen bleef Detmold zelfs op donkere dagen als deze nog stralen.

In het centrum dan toch. Vanaf de binnenring rouwde het asfalt als overal elders. Maar gelukkig was er daar dan weer het opspattend water van het autoverkeer, zodat je er niet te veel op kon letten…

Advertenties

Een lezerstraal

In mijn vorige blogbericht was ik streng voor Lelystad – of toch voor hun caleidoscopische stadstheater. Maar u kent de traditie: we gaan in crescendo.

Vandaag dus een goed woordje over de bib van Lelystad. Een superlatiefje dan nog wel: het is zowat de knapste bibliotheek die ik ooit zag – en ik zag er toch al wel wat in mijn leven.

Lelystad bib (7)

Volgens de stadsgids is deze bib ‘ingericht als een Kenniswarenhuis waarbij bezoekers heerlijk struinen langs de boekenboulevard.’ Serendipiteit lijkt bij het ontwerp het richtinggevende principe te zijn geweest en het maakt dat zowel de oud(re) als de piepjonge bezoeker geprikkeld wordt om op verkenning te gaan of zich te laten verrassen door onbekende, nieuwe dingen.

Lelystad bib (4)

Toen ik er was, op een banale woensdagmiddag, was het er een druk in- en uitlopen en dat was in deze bib nu eens niet storend maar vooral gezellig. Dat komt door het overweldigende ruimtegevoel én door de vele mogelijkheden om je af te zonderen om rustig te lezen , iets op te zoeken of (voor de kinderen) brutaal languit te gaan liggen.

Lelystad bib

Hoe de bib van de toekomst er in het almaar digitalere tijdperk uit zal zien, weet niemand, maar wellicht gaat het toch in deze richting van een uitnodigend en spannend belevenis-, ontmoetings- en ontdekkingscentrum met het hele jaar door culturele activiteiten (wat architect Joost Ector in ‘De Architect’ van vorige maand ‘festivalisering’ noemt, maar dat klinkt mij onbedoeld pejoratief in de oren).

Kers op de taart, zij het eronder (en daarmee een voorbeeldige verlevendiging van de plint), is het aangename buffet dat, zoals het hoort bij een bib, over ‘free wifi’ beschikt en luistert naar een woordspeling: de Eetalage. Kijk, dààr word ik nu eens goed gezind van.