RSS feed

Tagarchief: Nederland

Niets op de trein

Te oordelen naar het aantal en de omvang van de vertragingen de afgelopen week waren er weer veel reizigers die hun fiets meenamen op de trein. Als we de NMBS mogen geloven, ligt het immers daaraan dat het met de stiptheid van kwaad naar erger gaat.

De oplossing ligt dus voor de hand: een verbod om tijdens de spitsuren nog fietsen mee te nemen op de trein.

Dat het voornemen niet in goede aarde viel, verraste de NMBS. Nee, aan cijfers om een en ander te staven had men niet gedacht. Aan een goede communicatie van de voorziene begeleidende maatregelen om de pil wat te vergulden evenmin.

Resultaat? De NMBS maakte alweer een slechte beurt en werd uiteindelijk teruggefloten door haar voogdijminister en plots was er het lumineuze idee om over het ‘probleem’ te overleggen met de Fietsersbond.

Dat had de NMBS misschien ook beter gedaan toen ze besliste zich terug te trekken uit BlueBike (“Help! Ons project heeft succes!”) of toen ze besliste over de verdeling van de investeringskredieten tussen autoparkeerplaatsen en fietsenstallingen.

Fiets op de trein (2)

Sommigen vragen zich af hoe het mogelijk is dat zo’n groot bedrijf, met professionele woordvoerders en een eigen communicatiedienst, er telkens weer in slaagt zichzelf zo in de voet te schieten.

De verklaring is echter niet ver te zoeken. Zo lang de NMBS niet in staat is te denken vanuit de (potentiële) reiziger, zal dit patroon zich herhalen. Klinkt dat doemdenkerig?

Dan zal ik de formulering omkeren. De dag dat de NMBS vanuit haar klanten gaat denken, zal ze ontdekken dat

  • in Vlaanderen 22% van de reizigers de fiets voor z’n voortransport gebruikt, in Nederland is dat meer dan de helft van de reizigers
  • in Vlaanderen 6% van de reizigers de fiets voor z’n natransport gebruikt, in Nederland is dat het dubbele aandeel (cijfers Fietsberaad)

Als neveneffect zou ze nadien dan tot de vaststelling komen dat daarop inspelen enorme positieve effecten kan hebben voor de organisatie zelf. Een fietsvriendelijker NMBS- beleid zal niet alleen zorgen voor meer reizigers (stel je voor dat mensen plots hun elektrische fiets aan het station zouden durven stallen: het bereik van het station zou op slag toenemen met een factor 2 tot 3), maar ook voor een zuiniger ruimtegebruik rond de stations (minder autoparkeerplaatsen, dus meer ruimte die gevaloriseerd kan worden voor andere functies, dus meer geld in het laatje en weerom meer reizigers) en een betere bereikbaarheid van de stations (en dus weerom meer reizigers).

Het valt dan alleen nog te hopen dat de NMBS er voor die tijd niet achter komt dat het spoorvervoer zonder reizigers nog vlotter gaat. Van fiets naar niets, tenslotte scheelt het maar één letter.

Advertenties

Een brug tussen oorlog en vrede

“Nederland gidsland”, de tijd dat die slogan nog iets betekende ligt intussen al eventjes achter ons. Maar als het over bruggen gaat, staan onze Noorderburen nog altijd hun mannetje. Bijvoorbeeld in ‘Green Capital’ Nijmegen, de oudste stad van Nederland die, door toedoen van een domme oorlog, nu de facto één van de nieuwste is.

Daar grossieren ze zo’n beetje in bruggen-die-meer-zijn-dan-bruggen.

Neem bijvoorbeeld de Oversteek. Dat is een architecturaal hoogstandje van de hand van – hoe ironisch kan het worden – een Belgische architect, Chris Poulissen. Al is die zo eerlijk om toe te geven dat hij zijn mosterd haalde in het Italiaanse Firenze: “Daar heb je bruggen waarop je een afspraak maakt voor een ontmoeting.”

Studiereis HSV Nederland 2018 (427)

Of dat hier helemaal gelukt is, durf ik wel te betwijfelen. Al bij al is de voor ontmoeting gereserveerde ruimte beperkt gebleven. Voor voetgangers is er, behalve op het segment onder de eigenlijke ‘boogbrug’,  geen aparte plaats voorzien. Bij Nederlandse fietsintensiteiten betekent dit dat die zich er “op eigen risico” moeten wagen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Maar wat je deze brug moet nageven, is dat ze zich door een uitgepuurde vorm en zorgvuldig materiaalgebruik naadloos heeft ingepast in het land- en waterschap én respectvol aanknoopt bij de genius loci. Als eerbetoon aan de 48 Amerikaanse militairen die hier in 1944 de Oversteek waagden en daarbij het leven lieten, staan er evenveel lichtmastparen die elke avond van zuid (Nijmegen) naar noord (Lent) twee aan twee ontstoken worden, op het tempo van een trage mars.

Wie zei daar dat een brug alleen maar een verbinding is tussen a en b? Hier is het alvast ook een verbinding tussen gisteren en vandaag en tussen oorlog en vrede.

Indrukwekkend? Wacht tot we het over de Lentloper hebben, de andere Nijmeegse brug van Poulissen (en de Luxemburgse ingenieur Ney)…

Hoog spel

Geplaatst op

IMG_9070-001

Waar kom ik nu terecht? In Utrecht!

Als de kneuterigheid megalomane afmetingen aanneemt

weet je dat je in Nederland bent.

Als Belg, gepokt en gemazeld in het surrealisme, maak je er dan het beste van

en denkt er bij: die pot is méér dan waarschijnlijk

 gevuld met kraantjeswater.

Beetje spannend

Autodate-001

 

Delen is het nieuwe hebben, hoor je wel eens. Maar meer nog dan een andere manier van hebben lijkt het mij een manier van zijn.

Niet: ik heb een deelauto. Wel: ik ben een autodeler – al heeft dat dan weer vervelend veel weg van autodealer

Misschien hebben de Nederlanders de oplossing. We noemen het “autodaten” en worden allemaal “autodaters”.

Klinkt het gelijk nog een beetje spannend ook.

Warm water

Nederland en Denemarken ontwikkelden op basis van vele jaren fietsbeleid-ervaring hele boekwerken vol do’s and don’ts en Vlaanderen trad in hun voetsporen met de opstelling van een eigen Fietsvademecum.

Toegegeven, voor vele wegbeheerders is dat geen reden om niet zelf het warm water uit te vinden. Recent wees een CROW-onderzoek nog uit dat zelfs in gidsland Nederland slechts een minderheid van de gemeenten zich iets aantrekt van de voorschriften. In Vlaanderen is het nog erger, daarvoor hoef je niet eens onderzoek te doen. Even gaan fietsen volstaat.

Alleen al daarom is het een goede zaak dat er sinds kort ook in Vlaanderen een Fietsberaad werd opgericht. Onder meer ondergetekende is er lid van de Programmaraad (sic), al was pakweg de benaming ‘fietskader-lid’ leuker geweest.

Het Fietsberaad vergadert in het buitenland – of toch in een territorium waar de Vlaamse inzichten nog niet zijn doorgedrongen. Laat staan de Deense of de Nederlandse.

Het Brusselse gewest heeft zo z’n eigen opvattingen van hoe fietsers zich in een stad dienen voort te bewegen en heeft daarvoor z’n geheel eigen warme water ontwikkeld.

Dat resulteert dan in pareltjes zoals het onderstaande, een beetje provocatief vlakbij de Nederlandse ambassade neergelegd:

Georganiseerde verwarring 2

Bemerk hoe de bundeling van bekende elementen (een verkeerseiland met links en rechts autoverkeer, een opstaande boordsteen, een verraderlijk gootje, een schijnbaar willekeurig patroon van rode en grijze tegels, bij regen glad wordende noppen, een fietssjabloon en een pijl, een verkeerseiland), gecombineerd met een creatieve interpretatie van wat normaal is in het verkeer (‘buig linksaf om rechtdoor te rijden’), tot iets totaal nieuws heeft geleid.

De inrichting heeft het voordeel dat ze legitimiteit verleent aan het geschimp van autobestuurders op het onverantwoorde rijgedrag van de Brusselse fietser. Want zelfs als die laatste zich rigoureus aan de regels houdt, dan nog is zijn rijgedrag onverantwoord.

Waaruit wij leren: zelfs de grootste onzin heeft z’n bestaansreden.

 

PS. Om zeker te zijn dat ik de foto nog zelf zou kunnen posten, nam ik hem in de luwte van een zaterdagochtend.

Een luxeprobleem

IMG_0911

In Nederland hebben ze hier en daar een probleem waar wij voorlopig alleen nog alleen maar van kunnen dromen: er zijn te veel fietsen – en fietsers. Dat was de aanleiding voor een opiniebijdrage in De Standaard van vandaag onder de titel ‘De niet zo eenzame fietser‘.

Overigens zit er ook een primeurtje in: de titel van mijn nieuwe boek dat in 2014 bij Uitgeverij Vrijdag zal verschijnen.

Omdat ik nog geregeld de vraag krijg: mijn vorige boek, ‘De file voorbij’, is uitverkocht. Mogelijk is het binnen afzienbare tijd bij Uitgeverij Vrijdag opnieuw verkrijgbaar als POD-versie.

Voor wie toch nog een ‘echt’ gedrukt exemplaar zou willen: ik heb er zelf nog enkele ‘allerlaatste’ exemplaren van.