RSS feed

Tagarchief: Lier

Voor alle zekerheid

duidelijkheid

Wie zeker wil zijn dat een verbod wordt nageleefd, kan maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Twéé borden leveren misschien wel meer kans op slagen dan één. Misschien wel, even snel rekenen, dubbel zoveel kans!

Wie niet horen wil, moet er vooral niet langs kunnen kijken, hebben ze in Lier gedacht. Voor honden is er in dit parkje dan ook geen doorkomen meer aan.

Terwijl ik deze foto nam werd ik aangesproken door een oude dame. Of ik geen foto moest maken van het sluikstort achter mij? “Nee,” zei ik, “van dat soort toestanden heb ik er al voldoende.” Achteraf heb ik spijt dat ik hem toch niet heb genomen. Anders had ik nu kunnen bewijzen dat er géén bord stond met het opschrift ‘verboden afval te storten’.

Met alle gevolgen vandien.

Advertenties

Een hart voor voetgangers

Geplaatst op

Ingang1

Bij mijn derde bezoek dacht ik dat hem eindelijk gevonden had, de ingang voor de voetgangers.

Ingang2

Maar bij het verlaten van het pand bleek dat toch niet iedereen dat zo begrepen had.

Parkeren, het is een kunst. Inderdaad.

Ceci n’est pas…

Dit is geen

Ook al gaf Magritte zijn pijp aan Maarten, sindsdien is het nooit meer opgehouden. Het was van ceci n’est pas ici en ceci n’est pas là.

Ook het H. Hartziekenhuis in Lier liet zich niet onbetuigd. Het laatste stukje grasperk dat in de loop der jaren geen parkeerplaats is geworden wordt aangeduid met een stevige ontkenning: ‘Dit is geen picknick-, lig- of hondenweide’. Wat het dan wel is, blijft – op de juridische catalogisering ‘privaat terrein’ na – onvermeld. Een kijkwei? Schaamgroen? Niemandsland? Een tewerkstellingsplaats voor de vastbenoemde tuinier? Een strooiweide voor vergeten patiënten?

Toch is het bord niet gespeend van informatie. Ook zeggen wat iets niet is, kan veelzeggend zijn. In dit geval wijst de aanduiding op behoeften die kennelijk wel bestaan, maar waaraan niet wordt voldaan: een plaats om te rusten of zich eens lekker in het gras te wentelen, ruimte voor een déjeuner sur l’herbe (met of zonder kleren) of een plek om de hond te laten rennen en zijn natuurlijke behoefte te laten doen.

Op gevaar af dat het Lierse ziekenhuis morgen een hondentoilet aanlegt dat ook als ligweide mag worden gebruikt, wil ik hier toch een lans breken om aandacht te hebben voor vooral de menselijke behoeften die in ziekenhuisomgevingen al te vaak schromelijk over het hoofd worden gezien.

Stel dat we daar nu eens creatief over zouden nadenken? Het zou tot ziekenhuisomgevingen leiden die in niets nog zouden lijken op de letterlijk en figuurlijk ziekmakende omgevingen die vandaag de dienst uitmaken – zelfs al zou dat, nu ik er stil bij sta, banen kunnen kosten. Als dat geen baanbrekend idee voor de 21e eeuw is: rond alle ziekenhuizen een geneeskrachtige ‘gezondenhof’.

Heliocyclisme

Voor wie zich de voorbije dagen vertwijfeld afvroeg waar die heerlijke zonsondergangen gebleven zijn, volgt hier het antwoord: in Lier!

Zonovergoten was Lierke Plezierke. Avond na avond ontvouwde zich boven de Grote Nete een spectaculair lichtspel dat de schoonste beschrijvingen van Felix Timmermans in, welja, de schaduw stelde.

Duizenden Schapenkoppen kwamen zich er aan vergapen, verdrongen zich op de Vesten, om er geen glimp van te missen.

Doortastende verkeersmaatregelen drongen zich natuurlijk op, want wij mobiliteitsspecialisten weten: massa’s die op hetzelfde moment hetzelfde willen, dat geeft drukte en soms zelfs druk. Files naar de zon, in zuidelijke landen kennen ze er alles van.

Dat kunnen wij beter, dachten die van Lier. En dus werd er een in toepasselijk oranje geschilderd bord geplant, opdat fietsers – we weten hoe ze zijn – geen hinder zouden veroorzaken en in een boog om de zon zouden fietsen.

Dat lijkt ver, maar in de praktijk valt het best mee. Fietsers zijn immers erger gewend: meestal moeten ze afstappen en naar de maan te lopen.

WP_20140820_002Foto: Chris Brouwers (met dank)

 

 

Strategisch

Geplaatst op

Wat is een voetganger? Een uitgestapte automobilist.

In de mate dat deze eigentijdse definitie klopt, is de positie van deze parkeermeter ideaal te noemen: vergeten je parkeergeld te betalen is haast onmogelijk.

Verschuivende lusten en (vooral) lasten

Geplaatst op

We blijven nog even in Lier. Ik leer intussen dat het er nog altijd rommelt over de verkeerscirculatie in het centrum. De knip werd door het stadsbestuur weer afgeschaft en een alternatief circulatieplan kwam in voege, nog voor de definitieve situatie kans had gehad zich te bewijzen. Die fout wordt wel eens meer gemaakt: al te gemakkelijk gaat men eraan voorbij dat een belangrijk deel van mobiliteit een kwestie van gewoontegedrag is. Het duurt een tijdje voor dat gewijzigd is – en dus moet je het ook dat tijdje geven om zich aan te passen.

Het nieuwe circulatieplan heeft de autodruk kennelijk naar weer andere straten verschoven – het lijkt wel sterk op de soap van de nachtvluchten in Zaventem… Vandaag stelde de N-VA een compromisplan voor dat ‘de lasten en de lusten rechtvaardig verdeelt’, waarop onmiddellijk door weer andere gedupeerden werd gereageerd.

Tja, dit is gedoemd om een never ending story te zijn zolang men de oorzaak niet durft aan te pakken: er is te veel autoverkeer in de stad. Een stad die inzet op leefkwaliteit moet Koning Auto van zijn troon durven stoten en resoluut kiezen voor het soort verkeer dat wél rijmt met nauwe straatjes en een grote dichtheid van functies en mensen: voetgangers en fietsers. Dat hoeft overigens niet te betekenen dat mensen die slecht ter been zijn veroordeeld worden tot immobiliteit. Het is een sprookje dat die allemaal zelf een auto hebben (veeleer integendeel: het autobezit daalt sterk boven de 65 jaar) en voor taxi’s kan vanzelfsprekend een uitzondering worden gemaakt.

Overigens stelde ik tijdens mijn wandeling door Lier vast dat er een tegenbeweging van Lierse gezinnen (de klanten van de middenstand zeg maar) op gang is gekomen. Met een sobere maar veelzeggende affiche, die in sommige straten huis aan huis hangt, maken ze duidelijk dat de leefkwaliteit van een stad niet wordt bepaald door de vlotheid van het doorgaand verkeer…

Zie ook: https://deanderekrispeeters.wordpress.com/?s=De+%27auto-koppen%27

Liers plezier

Geplaatst op

Ze is nog niet helemaal af, de Markt van Lier. Maar omdat wij van alle markten willen thuis zijn, gingen we toch maar al eens een kijkje nemen. Na de autovrije Markt van Geel en, iets langer geleden die van Turnhout, hebben we de smaak te pakken (al doet het pijn dat mijn eigen gemeente, Herentals, hopeloos achterblijft).

Het is niet vanzelf gegaan, het proces naar de nieuwe Markt.Er kwamen veel zwarte vlaggen en middenstandsdemagogie aan te pas. Maar het resultaat mag er wat mij betreft wezen. Ook hier is gekozen voor een sobere aanleg met, voor het verkeer dat nog toegelaten is, een zacht maar efficiënt gesuggereerde rijloper. De materiaalkeuze is wat ruwer dan in Geel, maar gezien de historische gevels rondom (iets waarvan ze in Geel niet bepaald ‘last’ hebben) de juiste. Met uitzondering wellicht van het middengedeelte dat echt wel oneffen ligt en weinig loopvriendelijk is.

Ook die van Lier hebben ervoor gekozen de stenen vlakte te breken met water – al is het doelpubliek hier duidelijk al wat ouder: ronde kuipen met een fontein en een geiserachtige installatie die af en toe stoom spuit fascineren de voorbijgangers. Een paars licht zorgt in de duisternis ongetwijfeld voor een mystieke sfeer, nog versterkt door het geluid van klankschalen dat mysterieus opklinkt uit ronde roosters in de grond. Benieuwd of deze gadget overeind gaat blijven of spoedig op klachten van hoorndol geworden omwonenden zal stuiten.

De keuze voor strakke, hoekige lantaarnpalen is gedurfd, maar alleszins meer verantwoord dan de historiserende exemplaren die je in soortgelijke omgevingen wel eens aantreft.

De wachthaltes voor De Lijn zijn nog niet helemaal klaar, maar in al hun moderne eenvoud staan ze hun mannetje in deze monumentale omgeving.

Ook mooi tenslotte dat ook hier het beleid de moed heeft gehad om komaf te maken met de terrassenbouwsels van de horeca, waardoor ook die gevelpartijen nu helemaal tot hun recht komen.

De Markt van Lier, je komt er voortaan voor je plezier…

Enige punt van kritiek is de vrijwel volledige afwezigheid van groen op het plein, waardoor het voor sommigen te kaal en te koud is. Voor het klassieke tegenargument, dat dit plein ‘stedelijk’ is en dus stenig mag zijn, heb ik nu minder begrip dan enkele jaren geleden. Steeds meer voorbeelden in binnen- en buitenland tonen aan dat de tegenstelling stad-groen een valse is en dat ze elkaar helemaal niet hoeven uit te sluiten.