RSS feed

Tagarchief: energiebeleid

Idee 20: ecologische sportsubsidies

Geplaatst op

IMG_9232

Het is dat mijn zonen zo’n voetbalfanaten zijn, anders vond je me waarschijnlijk nooit aan de rand van een voetbalveld. En als ik er dan sta, kijk ik, geef ik ruiterlijk toe, niet altijd naar het spel op het veld. Er is ook het randgebeuren.

Denk aan de kantines, vaak monumenten van vrijwilligerskunst opgetrokken uit beton- en golfdakplaten. Idem dito voor de kleedruimtes, de douches, het sanitair: met liefde gebricoleerd.

Maar niet duurzaam. Zelden of nooit zijn de gebouwen geïsoleerd, zodat de supporters kleumen. Om van de spelers nog te zwijgen. Die zijn al blij als het water dat uit de douches sijpelt dan wel spuit lauw is.

Tegelijk krijgen al die amateurploegen gemeentelijke subsidies. Een bodemloos vat, lijkt het wel, want jaar na jaar wordt gevraagd de subsidies op te trekken. Op straffe van asociaal hoge lidgelden of het failliet van de club.

Dus vraag ik me telkens weer af, zo staande naast dat veld: waarom geven we de clubs geen ecologische sportsubsidies? Geld voor een geïsoleerde kleedkamer en dito kantine, zodat die geen handenvol geld meer kosten om warmgestookt te worden. Geld voor een zonneboiler op het dak, zodat de gasrekening naar beneden gaat. Geld voor spaardouchekoppen, voor de opvang en het hergebruik van regenwater en voor toiletten met spaartoets in het sanitair, zodat de waterrekening daalt. En geld, tenslotte, voor spaarverlichting op en naast het veld, zodat de elektriciteitsrekening eindelijk weer beheersbaar wordt.

Op die manier slaan we twee vliegen in één klap. We helpen de sportclubs om hun kosten onder controle te krijgen én we boeken winst voor het milieu en het klimaat.

Mooi toch?

Lichtjes overdreven

IMG_5226

 

Een tijdje geleden luidde het nog dat we deze winter ernstig zouden moeten rekening houden met een stroompanne: door de kernuitstap kon het wel eens gebeuren dat we zonder elektriciteit zouden vallen.

Maar zo te zien langs Vlaamse wegen zit de schrik er niet al te diep in. En aangezien de overheid en de leveranciers laten betijen, zal die dreigende stroompanne wel met een korrel zout moeten worden genomen.

Doemscenario’s  (genre ‘terug naar de Middeleeuwen’) komen kennelijk altijd van pas als voorgestelde veranderingen gevestigde belangen  bedreigen en de rationele tegenargumenten uitgeput zijn. Dat is zo in het energiedebat. Dat geldt ook voor het debat over de toekomst van de automobiliteit.

Heeft u trouwens ook al opgemerkt dat waar die twee debatten elkaar kruisen, sommige argumenten plots niet meer van tel zijn? Als het er op aankomt om elektrische auto’s te promoten, dan is er nooit sprake van een risico op elektriciteitstekorten. En wat helemaal merkwaardig is: de herauten van de elektrische auto én die van de kernenergie komen daar altijd mee weg.

Hokjesdenken (vandaag over energie, morgen over mobiliteit, nooit over energie en mobiliteit tezamen): eigenlijk is het best comfortabel. Toch maar een gezellige kerst gewenst!

Horizontaal beleid

Mijn zonen zijn voetballers. Dus breng ik in de weekends nogal wat tijd door aan de rand van een voetbalveld. Of in een kantine. Daarbij valt het me telkens weer op: wat een winst zou hier kunnen worden geboekt inzake energieverbruik! Al die clubs mogen dan hun eigenheid hebben, hun clubhuizen zijn vrijwel zonder uitzondering niet tot slecht geïsoleerd.

Als ik minister van energie was, of minister van sport, of minister van jeugd, of minister van milieu, dan zou ik hier een prioriteit van maken: middelen vrij maken om die bouwsels te isoleren en ze te voorzien van zonneboilers. Want het zijn hectoliters warm water die daar iedere week door de buizen stromen. Op die manier zou er massa’s energie worden bespaard. En CO2-uitstoot. Bovendien zouden de clubs zelf aardig geholpen zijn, want de energiefactuur is een aanzienlijke hap uit hun budget. Met het uitgespaarde geld zouden ze meer kunnen doen voor hun jeugdwerking, want dat schijnt toch altijd een probleem te zijn. Winst op alle fronten dus, wat mooi de voordelen illustreert van het voeren van een doordacht horizontaal beleid. Dat is wat anders dan de verkokering die nu de regel is en waarbij elke minister binnen ‘zijn’ (of ‘haar’) vakje maatregelen neemt – waarbij het niet gezegd is dat die maatregelen elkaar ondersteunen, of niet tegenwerken.

Overigens vond ik de lamentabele toestand van de clubbehuizing vandaag dubbel cynisch door de aanwezigheid van een publiciteitsbord van sponsor Umicore die pocht dat hij de nodige materialen in huis heeft (“Materials for a better life”). Als die sponsor nu al eens begon met een modelproject voor ‘zijn’ club. Misschien kwam er dan later wel eens een minister op een idee…

Regering van lopende olie

Geplaatst op

Wat doen mensen met gezond verstand als een product schaarser wordt? Ze gaan er bewuster en zuiniger mee om. Dat doen ze bijvoorbeeld in Spanje: daar verlagen ze de snelheidsmaxima voor auto’s om olie te sparen. De Spaanse regering beseft dat het verbruik van een auto boven de 100km/u meer dan evenredig stijgt.

In België houdt de regering van lopende zaken er een andere mening op na. Ze neemt prijsmaatregelen, opdat mensen zeker niet verplicht zouden zijn hun gedrag aan te passen.

Nochtans zitten we nog niet bepaald op ons tandvlees: de gemiddelde bezetting van onze auto’s tijdens de spits is 1,1 , een aanzienlijk deel van onze autoverplaatsingen gebeurt louter en alleen voor ons plezier (en kan gerust vervangen worden door een ander plezier of een duurzamere modus), 20% van onze verplaatsingen zijn korter dan 1 kilometer en dus perfect wandelbaar, 40% is korter dan 3 kilometer en dus comfortabel fietsbaar en bijna 55% is korter dan 5 kilometer: nog altijd doenbaar… (bron: Onderzoek Verplaatsingsgedrag 4)

Maar zelfs als dat alles een brug te ver is, dan is er nog heel veel marge om te besparen: rijden met een lichtere voet, defensief in plaats van agressief, geleidelijk in plaats van hortend, kan besparingen opleveren tot 25%. In energie, maar ook in slachtoffers.

Maar in deze tijden kiest men liever voor een discutabele winst die veel geld kost, het klimaat schaadt en slachtoffers eist dan voor een grote winst die een heel klein beetje moeite kost. Het verschil tussen de twee keuzen is ook een prijs: die van het populisme, inherent aan een land dat permanent in verkiezingsmodus verkeert.