RSS feed

Tagarchief: besparingen

Dure besparingen

Geplaatst op

Deze week werden de tickets van de NMBS 8,73% duurder. De prijzen van schoolabonnementen en woon-werkabonnementen gingen zelfs met 9,73% de hoogte in. Doordat de vernieuwing en uitbreiding van het spoormaterieel veel te lang werd uitgesteld, mogen we daar de eerstvolgende jaren geen betere service voor verwachten. We zullen nog wel even moeten leven met treinen die in panne vallen of eenvoudig worden afgeschaft. Vorig jaar waren dat er 44.000. (Ik heb het nog eens gecheckt, want toen ik het schreef vond ik het opeens ongeloofwaardig veel. Het zijn er ‘meer dan 44.000’.) Dat kwam overigens niet altijd door materieel dat verstek liet gaan, niet zelden was het bij gebrek aan personeel.

Het voorspelbare gevolg van de prijsverhoging zal dus zijn dat minder mensen de trein gaan nemen. Er komt dus wel degelijk een modal shift, maar helaas in de verkeerde richting.

Een poging van minister Gilkinet om de prijsverhoging – het noodzakelijke gevolg van inflatie en oplopende energiekosten – te compenseren door de 9% BTW op treintickets af te schaffen strandde op het njet van de collega’s. Proficiat, excellenties! Morgen breken jullie zich weer het hoofd over stikstof, klimaat, luchtkwaliteit en fileproblemen. “Hoe komt dat toch dat we onze doelstellingen niet halen?”

Is het een troost of maak ik het alleen maar erger als ik zeg dat het niet beter was geweest als de NMBS de VMBS was geweest?

De Vlaamse regering klopt zich op de borst voor haar orthodox begrotingsbeleid, maar dat is er alleen doordat de miljarden voor de Oosterweelverblinding (pun intended) buiten de begroting worden gehouden. En ‘dankzij’ een beleid dat de voorbije jaren consequent De Lijn heeft kapot bespaard, daarmee de weg openleggend voor de volgende stap: de privatisering van het openbaar vervoer.

Met de beslissing om enkele structureel verlieslatende regionale luchthavens elk jaar wat miljoenen toe te stoppen – een directe budgetdrain naar het buitenland – weten we dat ook die regering volhardt in Mattheüsbeleid: de schaarse middelen komen vooral de mensen ten goede die er al warmpjes in zitten.

Voor nogal wat mensen is het openbaar vervoer de enige optie. Daarop besparen betekent dus dat we hen feitelijk huis- of dorpsarrest geven.

Die federale en Vlaamse zuinigheid als het gaat over openbaar vervoer kost ons overigens veel geld. Hogere prijzen leiden tot minder reizigers, blijkt zowel uit onderzoek over prijselasticiteit als uit de praktijk.

Lagere prijzen leiden tot meer reizigers. Zie Luxemburg. Zie Duitsland.

Minder gebruik van openbaar vervoer leidt tot vervoersarmoede en daaruit voortvloeiende niet-participatie aan de samenleving. Straks horen we weer het klaagkoor over de ‘te lage activiteitsgraad’, maar niemand die het verband legt.

Minder gebruik van openbaar vervoer leidt tot meer autogebruik, in het bijzonder in de spits (want ons openbaar vervoer is nog altijd vooral een pendelmachine). En laat nu net in de spits de internalisatiegraad van de kosten gegenereerd door autoverkeer het laagst zijn. In mensentaal: de mate waarin de kosten van autoverkeer betaald worden door de automobilisten zelf neemt af en dat betekent dat de overheid – wij dus – daar via andere posten voor opdraaien: denk aan wegenonderhoud, verkeersveiligheid, handhaving, gezondheid, milieu en klimaat.

Het silodenken – iedereen blijft braaf binnen z’n kolommetje, niemand overziet het geheel – eist hier weer z’n tol. In naam van ‘besparingen’ gooien we het geld door ramen en deuren weg en we krijgen er niet méér maar minder mobiliteit voor in de plaats.

Over duur beleid gesproken.

Hard

Geplaatst op

Ontharding was ook in 2022 trending. Als er een nieuw project op tafel kwam duurde het doorgaans geen tien minuten voor de term viel. Dat is meer dan ik enkele jaren geleden had durven hopen, maar nu vind ik het toch niet genoeg.

Ontharding moet meer worden dan een modewoord. Het moet een mode worden, of beter nog: een gewoonte, een reflex.

We missen nog te veel koppelkansen. Ik merk het aan de lopende band. In het ene bureau zijn mensen ijverig bezig met de planning van de onderhoudswerken. Nieuw asfalt, nieuw beton, nieuwe klinkers. In het andere bureau krabben collega’s zich in het haar bij het opmaken van een subsidieaanvraag voor ontharding. De toets of al die onderhoudswerken wel nodig zijn, wordt niet gemaakt. Zo wordt er veel tijd en geld verloren. Zo missen we uiteindelijk veel water, groen en biodiversiteit. De ene schaarste verergert de andere schaarste.

Zeker nu alle overheden speuren naar besparingsmogelijkheden, is het toch curieus dat de oefening nog geen dagelijkse praktijk is geworden.

Maar goed. In 2023 gaan we weer wat harder ons best doen en dan komt het goed.

Een eigenaar met gevoel voor humor: eerst alles verharden, daarna toch subtiel een afbeelding van wat groen inbrengen.
Alleen voor fijnproevers.

Wie heb ik aan De Lijn?

Geplaatst op

“Hoe kan je van mensen verwachten dat ze het openbaar vervoer nemen als je ze laat wachten in een omgekeerde septische put?” Die quote noteerde ik ooit tijdens een college van professor Willy Miermans. Ik moest er weer aan denken toen De Morgen deze week uitpakte met het door minister Crevits bestelde verplaatsingsonderzoek.

Maar the times they’re a’changin’, want tegenwoordig is de wachtaccommodatie niet meer de grootste zorg van de reizigers. Want wachten op de bus is in vele gevallen wachten op Godot geworden.

Ik was van de week op een debat in Begijnendijk en daar meldde iemand dat hij met de trein uit Leuven komende gestrand was in Aarschot, omdat de laatste bus naar zijn dorp om 18u20 vertrekt. Openbaar vervoer-reizigers worden tegenwoordig verondersteld vroeg naar huis te komen en zich te onthouden van sociale en culturele activiteiten buiten de eigen dorpsgrenzen.

De klacht werd onthaald op veel instemmend gegrom in de zaal en één van de aanwezige lijsttrekkers voegde er zelfs aan toe dat het tegenwoordig schering en inslag is dat schoolkinderen verweesd achterblijven op de stoep wegens te weinig bussen. Hij had een brief geschreven aan De Lijn, “maar nog geen antwoord gekregen”.

Tja. Misschien had hij beter een brief geschreven aan de verantwoordelijke minister, dezelfde minister die zo onaangenaam verrast was door het abominabele verplaatsingsgedrag van haar landgenoten.  Het is immers die minister die De Lijn verplichtte om te lijnen. Vreemd dat dààr nooit dieetboeken over verschijnen.

Overigens kan het op papier best nog wel een verantwoorde operatie lijken. In de praktijk echter blijkt steeds meer dat ze diep snijdt in de bewegingsvrijheid van velen.

Gedupeerde reizigers wordt nu vrolijk meegedeeld dat ze dan maar de Belbus moeten nemen. Maar die moet je wel vooraf reserveren en je moet dan maar hopen dat de Belbus nog niet haar quotum aan kilometers heeft gereden. Alvast twee weken geleden liepen alleen al de wachttijden aan de Belbustelefoon dusdanig op dat sommigen zich achteraf de bedenking maakten dat ze voor de prijs van die telefoon ook een taxi hadden kunnen nemen.

Begin deze week, ironisch genoeg de Week van de Mobiliteit, kregen twee van mijn kinderen een brief mee van hun school met een vriendelijk verzoek aan de ouders om alstublieft hun beklag te doen bij de openbaar vervoersmaatschappij.

Ik ben geneigd eraan toe te voegen: zet de minister meteen even in copy, dan heeft ze bij de volgende begrotingsronde wat munitie om haar zaakje beter te verdedigen. En dan ziet haar volgende verplaatsingsonderzoek er dan misschien een beetje ‘duurzamer’ uit.