RSS feed

Tagarchief: autonomie van kinderen

Veilig Vlaanderen

Geplaatst op

Subjectieve en objectieve verkeersveiligheid, het is een moeilijke verhouding. Vooral omdat het niet zo’n eenvoudige is: soms maakt subjectieve verkeersonveiligheid het objectief veiliger, gewoon omdat mensen voorzichtiger worden wanneer ze weten dat iets gevaarlijk is. Omgekeerd kan het gevoel ‘veilig te zijn’ voor het perverse effect zorgen dat het objectief gezien onveiliger wordt.

Op dat mechanisme is het hele ‘shared space’-verhaal gebaseerd. Het is er het succes van, maar ook de achilleshiel. Als pakweg voetgangers en fietsers zich ergens te onveilig voelen, gaan ze wellicht een andere route kiezen. Of niet langer wandelen en fietsen. Waardoor het eindresultaat soms niet méér maar net minder verkeersveiligheid is. Het is dus zaak subjectieve onveiligheid in zo’n dosis aan te bieden dat de objectieve veiligheid gemaximaliseerd wordt.

Los van het voorgaande is de subjectieve onveiligheid over het algemeen wel een goede indicator van het algemene verkeersveiligheidsklimaat. Om die reden peilt de Gemeentemonitor er naar.

Wachtende kinderen

Enkele weken geleden werden de resultaten van de enquête van 2017 voorgesteld. Wat daarin opvalt is dat in de 13 Vlaamse centrumsteden 38% van de respondenten meent ‘dat kinderen zich in hun buurt veilig en zelfstandig kunnen verplaatsen’. Dat is een beleefde manier om te zeggen dat 62% meent dat kinderen dat in hun buurt niet kunnen.

Ik prefereer de tweede formulering, want het is stilaan tijd voor een klets in onze zelfgenoegzame gezichten. Niettegenstaande ik mij van de afgelopen jaren alleen maar persberichten van ministers en stadsbesturen kan herinneren waarin die zeggen dat ze verkeerssituaties ‘veiliger’ maken, wordt het niet beter. Integendeel: het wordt slechter. In vergelijking met de resultaten van 2014 zijn we er voor de centrumsteden 4% op achteruitgegaan. Voor Vlaanderen als geheel is er geen vergelijkingsmateriaal, maar het resultaat van 2017 is nog minder bemoedigend: 67%, twee op de drie dus, oordeelt dat kinderen zich in hun buurt niet veilig en zelfstandig kunnen verplaatsen.

Tel daarbij het feit dat mensen zonder kinderen de situatie nog iets veiliger inschatten dan de mensen mét kinderen en je weet dat we echt wel met een probleem zitten.

Door de manier waarop we onze publieke ruimte en onze mobiliteit organiseren, moeten in deze maatschappij massa’s mensen leven tegen een permanente achtergrond van angst of, als ze de keuze hebben, in een voortdurende modus van ‘beschikbaarheid’ als taxiouder. Dat mag dan ‘leefbaar’ zijn, het is geen leefkwaliteit. Niet voor de ouders en eigenlijk nog minder voor de kinderen die hierdoor geremd worden in hun ontplooiing en beperkt in hun vrijheid. Het is vreemd dat in deze liberale tijden hieraan niet meer aandacht wordt besteed.

Veilig Vlaanderen

Maar er is meer. Als mensen denken dat iets niet veilig kan, kan je van die mensen bezwaarlijk verwachten dat ze dat toch gaan doen. En helemaal niet dat ze het hun kinderen laten doen. Anders gezegd: zo lang de basisvoorwaarde ‘veiligheid’ zowel in haar subjectieve als in haar objectieve variant niet is vervuld, is het onredelijk (en zelfs onethisch) te hopen op een modal shift richting fietsen en te voet gaan.

‘Veilig thuis in een welvarend Vlaanderen’ luidt de campagneslogan van de partij van de Vlaamse minister van mobiliteit. Alvast voorlopig moet die ‘veilig thuis’ dus letterlijk worden opgevat.

Advertenties

Victoire de la Rue?

De voorbije honderd jaar heeft zich in onze straten een geleidelijke omkering voltrokken: de straat als publieke ruimte waar ‘alles’ kon gebeuren verwerd tot een privéruimte voor automobilisten. Vertaald naar de consequenties voor kinderen: van speelruimte voor kinderen evolueerde de straat naar een speelruimte voor auto’s en hun bestuurders. Het cynische is dat autofabrikanten zich daar niet eens voor schamen. Integendeel. In een reactie op een eerder bericht (‘Straffe reclame’, 4 september 2010) ventileerde Renaat van Hoof vandaag nog zijn ergernis over de wrange campagne die Chevrolet op dit eigenste moment voert: “Een saaie kantoorwijk wordt één groot pretpark wordt een opwindend ritje. Grijp elke kans.”

Bovenstaande foto vat de desastreuse metamorfose van de voorbije eeuw samen in één sterk beeld. Hij werd genomen door Sven Dammann, een Duitser die voor de Europese Unie werkzaam is in Brussel en daar een militant fietser is (lid van de Fietsersbond en van Gracq).

Sven legde het tafereel vast in de Rue de la Victoire, maar de titel zou misschien ook Victoire de la Rue kunnen luiden. De ogenschijnlijk onschuldige foto klaagt een wanhopig scheefgegroeide toestand aan, maar is tegelijk ook een teken van hoop: het kind heeft toch maar mooi z’n kans gegrepen, ook al is het maar voor eventjes…

https://deanderekrispeeters.wordpress.com/2010/09/04/straffe-reclame/

Kindergevangenis

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ja, dat komt ervan: als je de automobilisten op straat laat spelen, moet je je kinderen opsluiten in kinderreservaten. Ze mogen dan luxueus zijn en voorzien van alle toeters en bellen, zoals hier in Dessel, maar het blijft een kunstmatige aangelegenheid die kinderen van hun meest kostbare goed berooft: hun vrijheid. Niet alleen wordt hun actieterrein netjes omzoomd met degelijk hekwerk, door zo’n dure speelinstallatie wordt hun spel als het ware voorgeprogrammeerd: er kan alleen gespeeld worden zoals de ontwerpers-ingenieurs het vooraf hebben bedacht. Adieu kinderlijke creativiteit en inventiviteit!

Maar wel ‘veilig’!