RSS feed

“Lock up your children!”


De bewegingsruimte van onze kinderen krimpt gestaag. Dat is niet de schuld van de maatregelen van het virus, laat staan van de maatregelen van Overlegcomité. Het is de gewone gang van zaken, ook in niet-coronatijden.

De vrijheidsberoving van kinderen is een proces dat al decennia aan de gang is en ongeveer gelijk loopt met de opkomst van de auto.

In mijn jeugd mocht er nog op straat worden gespeeld. Niet dat dat geen probleem was. Nooit stierven er meer kinderen onder de wielen dan toen. Maar pas daarna werd dat als een probleem op de politieke agenda gezet, als een uitloper van de ‘Stop de kindermoord!’-beweging in Nederland.

Sedertdien zijn we onze kinderen beter gaan beschermen. Dat deden we door hun bewegingsvrijheid te beperken: ouders werden taxiouders, kinderen verpopten tot een achterbankgeneratie, spelen moest gebeuren aan deze kant van de straat, of beter nog: in de eigen tuin of, desnoods, binnen.

Met resultaat. Het aantal slachtoffers onder kinderen daalde drastisch.

Sommigen beweren dat het verkeer dus veiliger is geworden. Maar wie de feiten onder ogen ziet, moet toegeven dat we de slachtoffers hebben opgesloten en de moordenaars vrij spel gegeven. Stel u voor: uw dorp wordt geteisterd door bendes criminelen die af en toe een argeloze voorbijganger afknallen en het gemeentebestuur antwoordt met een verbod om nog alleen over straat te wandelen. Wat denkt u: zou het gemeentebestuur applaus oogsten omdat het aantal moorden gevoelig afnam?

Openluchtgevangenis voor kinderen

Aanleiding om het er over te hebben is de boosheid van Vlaams minister van Jeugd Dalle vandaag in de media. Hij vindt het niet van goed bestuur getuigen dat het federale Overlegcomité de jeugdkampen in de paasvakantie zonder overleg annuleerde. Een Overlegcomité dat niet overlegt – ik begrijp zijn verontwaardiging. Maar is die niet een tikje selectief?

Is er ooit met de jeugdsector overlegd over de organisatie van onze mobiliteit? Worden kinderen of jongerenorganisaties systematisch gekend bij de inrichting van straten en pleinen? Heeft er ooit iemand ‘mijn auto, mijn vrijheid’ afgewogen tegen ‘mijn kind, zijn vrijheid’? Hebben we al eens een minister van Jeugd gehad die deze vragen luidop stelde en er kwaad over was? Die zich sterk maakte dat hij een eind zou maken aan de systematische vrijheidsberoving van onze jongeren?

“De kindertijd legt de basis voor het latere leven en bepaalt de fysieke, cognitieve en socio-emotionele ontwikkeling die de hele levensloop zal sturen.” Ik lees het in een publicatie van Ceder, het studiecentrum van de Vlaamse Christendemocraten. Toegegeven, ze dateert al van een jaar of twee geleden, toen een zekere Benjamin Dalle er nog directeur van was.

Over deanderekrispeeters

Mobiliteitsexpert en blikopener bij Bandenloze Vennootschap DAKP. Levert onafhankelijk mobiliteitsadvies, second opinions en creatieve ondersteuning aan bewonersgroepen, oudercomités, bedrijven en overheden. Voor vrijblijvende info: deanderekris@gmail.com Geeft lezingen over mobiliteit voor wie er klaar voor is. Zie: www.koortzz.be Auteur van 'Het Voorruitperspectief' (2000), 'De File Voorbij' (2010) en 'Weg van mobiliteit' (2014). Schrijft daarnaast onder meer columns, opiniebijdragen, sporadische bijdragen her en der en - surprise! - blogberichten. Geeft les aan de PXL Hasselt, afdeling Verkeerskunde

Volgende »

  1. Isaak Dieleman

    Beste Kris, vandaag richt u uw pijlen op de verkeerde persoon. Minister Dalle heeft sinds zijn aantreden niets anders gedaan dan de stem van kinderen en jongeren inbrengen en verdedigen over alle beleidsdomeinen heen, zelfs terwijl Corona zoveel aandacht en energie opslorpt. Het is jammer dat u hem nu afbrandt terwijl ik geen voorgaande minister van jeugd ken die meer gedaan heeft dan hem om kinderen en jongeren een volwaardige stem in het beleid te geven. Om op uw vragen te antwoorden: er is wel degelijk overlegd met de jeugdsector over de organisatie van onze mobiliteit. Dat er niet altijd geluisterd wordt kan u moeilijk wijten aan één persoon. Dat kinderen en jongeren vandaag nog niet systematisch gehoord worden bij de heraanleg van pleinen en straten klopt. Het JKP probeert hier verbetering in te brengen door participatie van die doelgroep in het beleid te versterken. Maar het is de verantwoordelijkheid van de volledige VR om dit te financieren, niet van de minister van jeugd alleen. Bovendien houdt Vlaanderen lokale besturen allerminst tegen om vandaag al aan goed bestuur te doen. Als dit uw manier is om op kritische wijze goed beleid te stimuleren raad ik u aan om uw cursus gedragsbeïnvloeding nog eens ter hand te nemen. Vriendelijke groeten, Isaak Dieleman, oud-ondervoorzitter Vlaamse Jeugdraad

    Like

    Beantwoorden
    • dag Isaak, een kort antwoordje: ik brand helemaal niemand af. Mijn punt is dat ik alleen een minister van Jeugd hoor die verontwaardigd is over de beperking van de vrijheid van de jeugd door coronamaatregelen. Over die andere vrijheidsberoving hoorde ik hem nog niet (en te oordelen naar de reacties die ik krijg, vele anderen evenmin) . Mogelijk nam minister Dalle reeds initiatieven achter de schermen, maar als mens die actief is in het mobiliteitsdomein heb ik daar eerlijk gezegd nog niets van gemerkt. Overigens ben ik er nogal gerust op dat minister Dalle constructiever zal reageren dan jij nu doet: mijn ervaring met CD&V-politici is dat ze beter dan die van welke andere politieke partij ook kritiek kunnen ‘plaatsen’. Vriendelijke groet, Kris

      Like

      Beantwoorden
  2. “Stel u voor: uw dorp wordt geteisterd door bendes criminelen die af en toe een argeloze voorbijganger afknallen en het gemeentebestuur antwoordt met een verbod om nog alleen over straat te wandelen.”

    Zoiets hebben ze, zeer onlangs, toch gedaan in The UK na de moord op een vrouw.

    Like

    Beantwoorden
  3. Friedel Vanroy

    Ik vind dit erg mooi gevonden en zie geen aanval op minister Dalle, integedeeel.

    Like

    Beantwoorden
  4. Zo had ik het nog niet bekeken: het verkeer is ‘veiliger’ geworden omdat we onze kinderen opsluiten of toch weg houden van de openbare weg, en omdat we er voor gezorgd hebben dat bijna niemand nog durft fietsen, in vergelijking met NL is het toch een zwakke modal shift…

    Like

    Beantwoorden
  5. Wat zei Alexander de Croo tijdens de herdenking van de aanslag op de luchthaven van Zaventem en de aanslag in het metrostation Maalbeek 5 jaar geleden: “We zijn hier bij elkaar om duidelijk te maken dat niets meer waard is dan een mensenleven”. Geldt dit ook voor de aanslagen op kinderlevens of mensenlevens tout court op de weg, op onze gezondheid door luchtverontreiniging, onze nachtrust door verkeersherrie of is een massamoord minder erg dan een verspreide moord (spree killing).Want wat telt is de leegte, de littekens van het lichaam of de geest of de angst om toch weer elke dag geconfronteerd te worden met bijna-aanslagen. Op de BBC site stond er een stuk over gegoochel in de politiek. Net als bij goocheltrucs worden mensen afgeleid van wat er werkelijk gebeurt en proberen alleen de dingen te laten zien die ze willen tonen. Klimaatpolitiek en tegelijk een snelheidsverhoging op snelwegen, of biobrandstof en tegelijk maar meer kilometers laten vreten en oerwouden laten vernietigen. Maar uiteindelijk zullen woorden de mensen niet redden. Kijk naar de flitsende beelden van koersen in België (gesponsord door o.a. automerken of grote CO2-uitstoters) en je ziet de schandalige moordstrookjes weer opduiken en de belabberde kruispunten een historische schuldenlast van … ja van wie?

    Like

    Beantwoorden
    • Inderdaad, maar we moeten niet enkel naar de politiek, maar ook naar de mentaliteit kijken, al beïnvloedt het ene ook het andere. Het is absurd dat sommigen een tweetonner gebruiken om wat verderop een brief te posten, met onderweg het risico om iemand omver te rijden, al is het maar door verstrooidheid of een inschattingsfout (maakt weinig uit door welke partij). Dat kan eindigen in het ziekenhuis, in een rolstoel of op het kerkhof. Dat kan eindigen in depressie, een scheiding of financiële problemen (1 of allemaal tegelijk) + een hele familie mee getraumatiseerd. En dat voor een brief, en dat voor iemand die uit gemakzucht de auto nam. Tussen fietsers onderling kunnen er ook ongevallen gebeuren, maar de gevolgen zijn doorgaans minder ernstig en daarbij loopt de veroorzaker ook een groot lichamelijk risico. Maar nee, laten we allemaal nog wat grotere en zwaardere auto’s kopen, want dat is hip in een tijd dat we de verkeersdoden en de uitstoot willen terugdringen…

      Like

      Beantwoorden
      • Yep, zoals een vrouw me vertelde dat ze de brieven in een bepaalde bus postte omdat daar een mogelijkheid was om de auto te parkeren. Dat terwijl er op 300 meter van haar woonplaats een bus was, maar geen mogelijkheid om te parkeren.

        Dezelfde vrouw vertelde me eens dat ze in de winter de pechdienst had moeten bellen omdat de auto niet meer startte na het ophalen van een bakje friet. De frituur was geen 500 meter van haar woonplaats. Ik heb toen wijselijk niet gevraagd of de frieten nog warm waren toen ze thuis kwam. Vooral ook omdat ze na de pechdienst was geweest eerst nog een eind moest gaan rond rijden om de batterij op te laden.

        Ze ging toen ook werken met de auto. Niet eens 5 km. En maar klagen dat ze, vooral na het werk, er soms zowat een uur overdeed om thuis te komen. Dit omdat er weer eens een ongeluk was gebeurd en alles vastzat (behalve de fiets- en voetpaden).

        Als ze dan ook nog eens begon over het overgewicht en slechte conditie had ik het wel gehad. Ik heb het contact op den duur gewoon verbroken. Ik heb er geen problemen mee als iemand de problemen met mij willen bespreken (lees potje zagen). Maar als je weigert te kijken naar oplossingen dan kap ik ook af.

        Like

      • Met een lach kan je nochtans veel confronterende dingen zeggen 🙂 Zo zou ik het toch doen. Soms ben ik ook subtiel activist, als iemand me vraagt hoe ver ik naar het werk fiets zeg ik vaak “ongeveer 10 km, de moeite niet om een auto voor te kopen”, met de bedoeling dat ze eens gaan nadenken over hun autoverplaatsingen van enkele km’s. Of als er vóór corona getrakteerd werd voor een verjaardag en iemand zei dat ik niet te veel mag snoepen, dan zei ik “wie met de fiets komt mag meer snoepen, straks verbrand ik dat weer” 😉 Als iemand klaagt over het weer: “in een land met watertekort moet het af en toe regenen, met de fiets en goede regenkledij heb ik er geen last van” enzovoort

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: