RSS feed

Houten (1)

Geplaatst op

Over fietsgemeenten gesproken. Wij waren onlangs in Houten. De Nederlandse ‘fietsgemeente van 2018’. En ook van 2008 trouwens. En naar verwachting van 2028.

Eerlijk: mijn vorige bezoek aan Houten was niet zo’n succes. Het stormde en toen ik met vertraging in het station arriveerde bleek de bus die ik had willen nemen al vertrokken. Een OV-fiets dan maar, er zat niets anders op. Ik onderhandelde (!) over een prijs en toog op weg bij nacht en ontij. Behalve ik was er niemand zo dom om bij windkracht 9 te gaan fietsen, dus was er niemand op straat om de weg aan te vragen. Ik moest me behelpen met wegwijzers die onzichtbaar waren door duisternis en regen. Met mijn zware koffer op het bagagerek zwalpte ik van links naar rechts. Een geluk bij een ongeluk: daardoor ontweek ik enkele keren een afgerukte tak.

Als een verzopen waterkieken (om het maar eens in goed Vlaams te zeggen) arriveerde ik tenslotte bij wat op Google Streetview nog een boerderij was geweest, maar nu een viersterrenhotel van een verdieping of twintig. Onder de grote luifel zette ik mijn fiets op zijn staander, pal achter een Bentley. Noblesse oblige, zelfs als de noblesse een beetje humide is. Dit haast symbolische statement bezorgde me in ieder geval een welgekomen adrenalinestoot.

Uitdruipend trok ik een spoor naar de balie, waar ik de sleutel kreeg om mijn ros in de fietsenstalling te zetten. Ik ontsnapte er aan een nacht van ontbering toen ik op het nippertje vermeed dat de ijzeren poort ervan door een windvlaag achter mij in het slot sloeg. Mijn gsm zat in mijn bagage bij de balie…

Houten Eerste indrukken (1)

A room with a view (Hotel Houten, tegenwoordig Hotel Van der Valk)

De quintessens van Houten is dat het ontworpen is met de fiets als uitgangspunt (‘bike oriented’ in goed Nederlands). Alleen met de fiets kan je er dwars door rijden en kan je tot in de kleinste uithoek doordringen. Met de auto moet je altijd terug naar de Rondweg om dan via één van de ‘inprikkers’ naar je bestemming elders in Houten te rijden. Ideaal wanneer je de weg kent en wanneer het geen noodweer is.

Houten Eerste indrukken (2)

Het uitzicht overdag. Mijn eerste indruk van ‘fietsstad’ Houten.

Ik moest een congres voorzitten in een – hoe vinden ze het uit – congrescentrum net buiten de Rondweg. Dat betekende dus dat ik de juiste ‘inprikker’ of onderdoorgang moest vinden om aan de andere kant van die weg te geraken.

Helaas was het weer nauwelijks beter dan de dag tevoren en Houten was door de regen gearceerd tot een lege verzameling. Telkens opnieuw stootte ik met mijn OV-fietsje op de berm van de Rondweg. Hoe ik ook zwoegde en draaide en keerde, de over- of onderdoorgang vond ik niet.

Helemaal doorweekt en opgejaagd door het vorderende uur greep ik uiteindelijk naar een noodmaatregel. Ik nam mijn fiets op de rug en klauterde de berm op, naar de voor fietsers verboden Rondweg. Van lieverlee voegde ik me tussen het luid toeterende autoverkeer. Je hoorde die Nederlandse chauffeurs denken: “Dat moet een Belg zijn.”* Een waterkieken is nu eenmaal een kieken.

Maar ik was op tijd én had mijn intro voor het congres.

Enfin, wat ik zeggen wou: mijn eerste kennismaking met Houten was niet meteen een groot succes.

Of mijn tweede bezoek beter verliep? Laat dat de cliffhanger van vandaag zijn.

* Maar hé, ik lees dat het met afkomst niks te maken heeft. De Nederlandse schrijver Ilja Leonard Pfeijffer bekent in zijn relaas over zijn fietstocht Leiden-Rome (‘De filosofie van de heuvel’, Uitgeverij De Arbeiderspers, Zesde Druk, 2014) dat hij hele stukken over de Franse ‘autoroute’ en de Italiaanse ‘autostrada’ fietste. Dit is waarschijnlijk wat met ‘flegma’ wordt bedoeld: “Wat ik er nog wel aan moet toevoegen, is wat er leuk is aan fietsen over de snelweg. Zo vind ik het bijvoorbeeld vrij grappig om een heel klaverblad te doen als je een afslag neemt. Maar het allerleukste zijn de benzinestations met wegrestaurants. Dat je dan een parkeerplaats op stuurt, je fiets parkeert tussen de vrachtwagencombinaties en een biertje gat doen met de mannen. Je rookt een peukje en dan is het weer tijd om verder te rijden. Uiteindelijk moeten we allemaal verder. Zo is ons leven: vlam in de pijp en altijd onderweg.” Elders schrijft hij wel: “Don’t try this at home.”

Advertenties

Over deanderekrispeeters

Mobiliteitsexpert en blikopener bij Bandenloze Vennootschap DAKP. Levert onafhankelijk mobiliteitsadvies, second opinions en creatieve ondersteuning aan bewonersgroepen, oudercomités, bedrijven en overheden. Voor vrijblijvende info: deanderekris@gmail.com Geeft lezingen over mobiliteit voor wie er klaar voor is. Zie: http://www.v-g-s.be/ Auteur van 'Het Voorruitperspectief' (2000), 'De File Voorbij' (2010) en 'Weg van mobiliteit' (2014). Schrijft daarnaast onder meer columns, opiniebijdragen, sporadische bijdragen her en der en - surprise! - blogberichten.

»

  1. Gewéldig! Je hebt me helemaal in het spannend én grappig verhaal meegetrokken én ik had toch ook wat medelijden met je.

    Beantwoorden
  2. Zelfs in de fietsstad Houten zetten ze het cengrescentrum langs de snelweg achter een bedrijventerrein op max afstand van het station. Dat geeft te denken.

    Beantwoorden
  3. Slimme fietser

    Wat is nou eigenlijk zijn punt?
    Dat het dom is om met, vooraf bekend, slecht weer, in een onbekende stad, geheel onvoorbereid, op een fiets te stappen en maar te hopen dat je op tijd aankomt?

    Tjee, wie had dat nou gedacht.

    Beantwoorden
  4. Grappig verhaal maar ik ben het met de Slimme fietser eens dat dit een staaltje is van slechte voorbereiding/uitvoering. Misschien leuke voor een intro maar om het verkeerssysteem de schuld te geven…

    Voor Nederland is de fietsrouteplanner van de fietsersbond een goed idee en als ik de route (https://routeplanner.fietsersbond.nl/#route?locations=21669964,12964534&routetype=70&preferences=63) zo bekijk dan zie ik dat hij bijna geheel over fietspad gaat en een kleine stukje over secundaire wegen.

    Beantwoorden
    • Ik denk niet dat ik hier het verkeerssysteem “de schuld gaf” (behalve dan dat mijn trein vertraging had en de aansluitende laatste bus reeds was vertrokken).

      Beantwoorden
      • Toen ik “Hoe ik ook zwoegde en draaide en keerde, de over- of onderdoorgang vond ik niet.” las had ik het idee dat de schrijver dat toch niet helemaal zijn eigen probleem vond, maar waarschijnlijk heb ik dat verkeerd begrepen 😉

  5. Pingback: Houten (2) | De Andere Kris Peeters

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: