RSS Feed

Mijn stad, mijn hond


Honden dienen om hun baasjes uit te laten, dat is algemeen geweten. Maar wat als de stad nu eens dezelfde functie zou vervullen? Als ze zo was geconcipieerd dat ze haar bewoners uitnodigde tot ‘uitgaan’?

IMG_0153

In Diest lijken ze wat dit betreft op de goede weg. Enkele jaren geleden gooide de stad in samenwerking met de Vlaamse Milieumaatschappij (VMM) de Demer weer open en legde er een wandelpad op  en langs.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het effect werd perfect samengevat door de uitbater van het ijssalon waar we ons op het terras hadden genesteld: “Vroeger deed ik geen avondwandeling. Nu wel.”

De slogan van Diest luidt ‘Diest. Mijn stad.’ Het had dus net zo goed ‘Diest. Mijn hond.’ kunnen zijn.

Advertenties

Over deanderekrispeeters

Mobiliteitsexpert en blikopener bij Bandenloze Vennootschap DAKP. Levert onafhankelijk mobiliteitsadvies, second opinions en creatieve ondersteuning aan bewonersgroepen, oudercomités, bedrijven en overheden. Voor vrijblijvende info: deanderekris@gmail.com Geeft lezingen over mobiliteit voor wie er klaar voor is. Zie: http://www.v-g-s.be/ Auteur van 'Het Voorruitperspectief' (2000), 'De File Voorbij' (2010) en 'Weg van mobiliteit' (2014). Schrijft daarnaast onder meer columns, opiniebijdragen, sporadische bijdragen her en der en - surprise! - blogberichten.

»

  1. Dat lijkt me een gewaagd en minimalistisch wegontwerp qua straat. Een straat (zonder boordstenen of niveauverschillen) met 2 parkeerstroken uit kasseien en er vlak naast een heel lange en brede zitbank (uit blauwe natuursteen).
    Een zitbank die lager ligt dan straatniveau en waar geen balustrades (of iets gelijkaardigs) aanwezig zijn voor zowel voetgangers, fietsers als het gemotoriseerd verkeer.

    Is het toeval dat er op die foto niemand op die zitbank zit en dat er op straat geen enkele auto naast die zitbank staat geparkeerd?

    Die foto lijkt op het summum van de evenwichtsoefening van onze wegbeheerders in het èn-èn-verhaal. Een lang terras met zitbank langs het groen en het water willen voorzien, maar zo min mogelijk ten koste van weginfrastructuur voor het gemotoriseerd verkeer. Zodat uiteindelijk niemand daar wil zitten of wil parkeren.

    Beantwoorden
  2. De eerste bewering klopt wel 🙂 Als ik onderweg iemand te voet zie is het meestal met een hond er bij, en dan moet je nog hopen dat ze hun uitwerpselen willen opkuisen. Ik fiets langs een rustig gravelpad waar het op een bepaalde plaats vol uitwerpselen ligt die nooit opgekuisd worden… Maar goed, daar ging het artikel niet over 🙂

    Beantwoorden
    • “Als ik onderweg iemand te voet zie is het meestal met een hond er bij, en dan moet je nog hopen dat ze hun uitwerpselen willen opkuisen”

      Door eerst in het enkelvoud te schrijven en daarna in het meervoud zorg je voor een extra dimensie qua betekenis, namelijk dat ze allebei hun eigen uitwerpselen moeten opkuisen of dat ze het al samenwerkend moeten doen 😉

      Maar goed, daar ging het artikel dus niet over 🙂

      Beantwoorden
      • Het eerste deel van die zin is ook algemeen bedoeld, nl. dat voetgangers “meestal” een hond bij hebben, vandaar dat de rest ook in het meervoud is 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: