RSS Feed

Verlos ons van dit schrikbewind


Angst

Heeft Loesje een Franstalig zusje? En heet dat dan Louise?

Hoe het ook zij, enkele maanden geleden hing deze affiche in het Brusselse. Geen idee waarop ze betrekking had, maar wat mij betreft had ze een van de betere campagnes van het BIVV kunnen zijn. Bijvoorbeeld om op te roepen een eind te maken aan het schrikbewind van ons vervoerssysteem.

Het fenomeen van de weekendongevallen dreigt dat van de ‘weekongevallen’ onzichtbaar te maken, ik weet het, maar toch is de angst vooral voelbaar en herkenbaar in de weekends: de honderdduizenden ouders die naar het plafond liggen te staren tot het verlossende gemorrel aan de achterdeur het sein geeft dat er geslapen kan worden: oef, zoon- of dochterlief is thuis.

Elk weekend zijn er weer vaders en moeders die in de plaats van dat bevrijdende geluid een deurbel horen: een agent aan de deur die het slechte nieuws moet brengen. “Bent u de ouder van…?” En dan: “Het spijt ons, maar…”

Wakker liggen wordt “nooit meer slapen”. Sorry daarvoor (maar in de apotheek zijn er uitstekende slaapmiddelen verkrijgbaar die deels worden terugbetaald).

Wat spijt ons werkelijk?

Dat wij onze maatschappij zo organiseren dat wie zich in het weekend wil amuseren daarvoor vaak aangewezen is op een auto? Dat wij het een ‘goed resultaat’ vinden als slechts één op de twintig chauffeurs te diep in het glas heeft gekeken? Dat wij vinden dat zelfs onverbeterlijke dronkenlappen een onvervreemdbaar recht op automobiliteit hebben? Dat wij het accepteren dat er auto’s worden verkocht die twee keer zo snel kunnen als wettelijk toegelaten? Of dat miljoenen vretende weginfrastructuur nog altijd voorrang krijgt op relatief goedkope voorzieningen voor fietsers?

Dat, kortom, onze automobiele maatschappij de permanente angst aanvaard heeft als de condition humaine?

Verkeersdoden als een fact of life. Dommer kan een paradox niet worden.

Ik zeg het maar.

Advertenties

Over deanderekrispeeters

Mobiliteitsexpert en blikopener bij Bandenloze Vennootschap DAKP. Levert onafhankelijk mobiliteitsadvies, second opinions en creatieve ondersteuning aan bewonersgroepen, oudercomités, bedrijven en overheden. Voor vrijblijvende info: deanderekris@gmail.com Geeft lezingen over mobiliteit voor wie er klaar voor is. Zie: http://www.v-g-s.be/ Auteur van 'Het Voorruitperspectief' (2000), 'De File Voorbij' (2010) en 'Weg van mobiliteit' (2014). Schrijft daarnaast onder meer columns, opiniebijdragen, sporadische bijdragen her en der en - surprise! - blogberichten.

»

  1. Het grote gevaar komt volgens onze overheden niet van de auto maar van de fiets, meer bepaald: van de elektrische fiets. De FOD Economie wil immers een uitgebreid technisch onderzoek voeren naar elektrische fietsen in ons land die te snel kunnen rijden, d.i. sneller dan 25 km/u, wat in ons land niet toegelaten is (gelezen in Het Nieuwsblad van 5 december 2014). Niet dat ik er voorstander van ben dat er elektrische “fietsen” verkocht worden waarvan de motor blijft ondersteuning geven tot wel 45 km/u. Maar waarom geen (uitgebreid technisch?) onderzoek voeren naar auto’s die te snel kunnen rijden, d.i.sneller dan 120 km/u? Want ook dat is in ons land niet toegelaten. Waarschijnlijk omdat auto’s zo “veilig” zijn?

    Beantwoorden
  2. Dit soort voertuigen is perfect toegelaten, Jozef.
    Maar dan zijn het geen fietsen meer, maar bromfietsen of motorfietsen die aan andere eisen moeten voldoen – zowel inzake goedkeuring, verzekering, rijbewijs, inschrijving, als plaats en gebruik op de weg.
    Precies daar willen de fabrikanten noch hun gebruikers aan voldoen …
    Naargelang de kwaliteit van de batterij in huis kan men dan wakker liggen of dat huis er de volgende dag nog zal staan.
    Fietsverkopers hebben al een “zandbak” staan voor louche batterijen.

    Beantwoorden
  3. Door wat ik hier lees kwam ik op een behoorlijke tegenstrijdigheid:
    Een elektrische fiets mag maar tot 25 km/u ondersteunen, maar je mag er (op eigen kracht) wel sneller mee rijden.
    Een auto kan veel sneller dan 120 km/u rijden, maar je mag er nooit sneller dan 120 km/u mee rijden.

    En de verkeersdoden als fact of life. Ik begrijp ook niet dat zoveel mensen op die manier denken. Zover dat ik eerder dit jaar de wind van voor kreeg toen ik het daar over had na enkele zware ongelukken met verschillende doden.
    Op een bepaald ogenblik had ik ergens het sardonisch idee opgevat om een facebook “vrienden”groep op te richten met mensen die na elke dode in het verkeer samenkomen om een feestje te bouwen. Voor België betekent het zo een feestje of 2 per dag. Ik heb het niet gedaan, wellicht zouden er veel niet mee kunnen lachen. Ik ook niet, maar ik vind het al even grof om de verkeersslachtoffers als een fact of life te beschouwen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: