RSS feed

Wanneer de berm weg is


Zelfverbredende weg

 

 

Een fenomeen dat me altijd heeft geïntrigeerd: de zelfverbredende weg. Al is “zelf” niet helemaal correct, want zowel de weggebruikers als de wegbeheerder helpen hem een handje.

Eerst rijden weggebruikers de bermen aan flarden, vervolgens worden die bermen opgelapt en berijdbaar gemaakt, waardoor de weg feitelijk verbreedt en het bermparkeren verder in de berm wordt gedrongen, waarmee de volgende verbredingsfase is ingezet.

In het Nederlandse boek ‘Stromen en verblijven’ (met daarin bijdragen van erg wisselende kwaliteit) onder redactie van Jeroen Mensink (nai010 uitgevers/CROW, 2013) wordt het fenomeen technisch uit de doeken gedaan onder het kopje ‘Gefaseerde stapsgewijze uitbreiding van wegen’: “Bijvoorbeeld: een smalle weg krijgt in de loop der tijd slijtageranden in de berm waar auto’s elkaar passeren. Dit wordt bij onderhoud ondervangen met halfverhardingsstroken naast de weg voor incidenteel gebruik. Bij een nieuwe onderhoudsbeurt worden deze stroken veelal meegeasfalteerd, waardoor een (te)brede weg ontstaat.  Omdat dit leidt tot (te) hoge snelheden moeten er vervolgens verkeersremmende maatregelen worden toegepast.”

Je zou hetzelfde verhaal ook kunnen vertellen vanuit het oogpunt van het landschap: hoe het eerst rafelt en daarna achteruit wijkt en hoe ecologisch waardevolle bermen hun diversiteit verliezen en uiteindelijk ophouden te bestaan.

Je kan er ook filosofisch van worden en besluiten dat zelfs op landwegeltjes de onschuld op zijn retour is.

Advertenties

Over deanderekrispeeters

Mobiliteitsexpert en blikopener bij Bandenloze Vennootschap DAKP. Levert onafhankelijk mobiliteitsadvies, second opinions en creatieve ondersteuning aan bewonersgroepen, oudercomités, bedrijven en overheden. Voor vrijblijvende info: deanderekris@gmail.com Geeft lezingen over mobiliteit voor wie er klaar voor is. Zie: http://www.v-g-s.be/ Auteur van 'Het Voorruitperspectief' (2000), 'De File Voorbij' (2010) en 'Weg van mobiliteit' (2014). Schrijft daarnaast onder meer columns, opiniebijdragen, sporadische bijdragen her en der en - surprise! - blogberichten.

»

  1. Eigenlijk is dit een gevolg van die andere natuurwet die in België schijnbaar onontkoombaar is: “he, daar is plek, daar kan ik parkeren”…

    Beantwoorden
  2. Voetpadparkeren blijkt ook de normaalste zaak van de wereld geworden, vooral langs smalle wegen met brede voetpaden. Zo ging ik vorig weekend eens wandelen met de wandelwagen, en moest ik uitwijken van het voetpad naar de straat, omdat het volledige voetpad ingenomen werd door geparkeerde auto’s. Ik vermoed dat voetpadparkeren in niet-stedelijke gebieden gedoogd wordt door de politie? Maar goed, welke gek gaat er nu te voet met een wandelwagen, als verantwoorde ouder dien je je kinderen vast te gespen in een hoge terreinwagen (of wannabe-terreinwagen), om het er zo dicht mogelijk bij de bestemming weer uit te halen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: