RSS Feed

Een blauwtje gefietst


IMG_7523

Kent u dat slag pennenlikkers dat zich journalist noemt en op kosten van autofabrikanten in exotische oorden de nieuwste modellen gaat testen? Kritisch en objectief, dat spreekt vanzelf – anders ben je het niet waard om in de watten te worden gelegd door de auto-industrie. De stukken die ze naderhand afleveren bulken nadien dan ook van de superlatieven en fundamentele kritieken als ‘het handschoenkastje is aan de kleine kant’ of ‘de drempel van de bagageruimte had wat lager gemogen’.

Zo’n journalist heb ik mij altijd al wel eens willen voelen. Gewoon om te weten hoe dat is, meer niet.

En kijk, net op het moment dat ik me erbij neergelegd had dat het altijd wel een jongensdroom zou blijven, kreeg ik de kans. Uit een onverwachte hoek dan nog wel. Niet van een autofabrikant, maar van een openbaar vervoer-bedrijf. En ook niet om een superdeluxe auto met alle opties erop en eraan te testen. En eigenlijk ook niet in een exotisch oord. Maar verder was de gelijkenis treffend: ik kreeg zomaar voor niks twee codes waarmee ik het Blue-Bike-systeem mocht uitproberen.

Het moet wel zijn dat ze bij de NMBS tamelijk zeker zijn van hun systeem, anders vraag je zoiets niet aan ondergetekende.

Ik had de keuze uit 41 stations en 6 stadslocaties.Dus nam ik er het meest exotische verdeelpunt uit: Antwerpen-Berchem. De Blue-Bikes staan er op de eerste rij van de fietsenstallingen, zij het wel in een hoek opzij van het Burgemeester Ryckaertplein. Niettemin vond ik de fietsen onmiddellijk, dankzij het blauw dat je bezwaarlijk van bescheidenheid kunt beschuldigen. Mooi is het niet, maar leesbaar wel. De vlag dekt hier duidelijk de lading.

‘Stap af waar je wil,’ riep de slogan me toe, maar eerst moest ik natuurlijk opgestapt geraken. Dat ging onverwacht vlot. Anders dan bij de Antwerpse Velo’s (en sommige betaalautomaten bij tankstations) is er maar één display. Op die manier sta je geen minuten te staren op het ene schermpje terwijl de info die je nodig hebt al lang verschenen is op het andere. En wegfloept net op het moment dat je daar achter komt. Om maar te zeggen: ik ben een ideale proefpersoon, want een absolute dummy als het om ICT-toepassingen gaat. Dat ik kan twitteren bijvoorbeeld, is helemaal de verdienste van Twitter. Het systeem is zo eenvoudig, logisch en gebruiksvriendelijk vormgegeven dat zelfs ik het kan zonder hulp van een informaticaspecialist. Of van mijn echtgenote, want gewoonlijk moet zij de eerste hulp toedienen.

IMG_7521

Een abonnee (10 euro per jaar), en dat is normaal gesproken elke gebruiker, dient zijn kaart te scannen. Maar zoals mijn lezers onderhand weten, ben ik een bijzonder geval. Ook in dit geval. Als ‘special guest’ van Blue-bike moest ik het dus met een code doen. Dat ging wonderwel vlot: taal kiezen, daarna de code intikken. Waarna het systeem mij meedeelde dat ik de sleutel mocht nemen in de zich automatisch openende sleutelbak.

Dat die zich op buikhoogte van de modale mens bevindt, is niet echt handig. Want het betekent dat je moet bukken om te kunnen zien welke sleutel oplicht en dus de voor jou bestemde is. Welnee, daar ga je niet dood van. Maar echt gebruiksvriendelijk is het niet – te meer daar de sleutels nogal dicht bij elkaar zitten. Ik kan mij voorstellen dat mensen met dikke vingers wel eens zullen vloeken. (Met deze kritische kanttekening hebben we dus het equivalent van het te kleine handschoenkastje achter de rug.)

IMG_7520

Maar niet getreurd en nog minder gezeurd: op de sleutel stond een nummer dat – kijk eens aan – correspondeerde met één van de gestalde Blue-Bikes. Meer bepaald de blauwste, naar mijn gevoel. Het losmaken van het slot ging als een fluitje van een cent. Ook dat is geen vanzelfsprekendheid als je weet dat mijn mechanische onhandigheid nauwelijks moet onderdoen voor mijn ICT-onkunde. Zoals gezegd: ik ben de ideale proefpersoon.

De Blue-Bike is een stadsfiets en in dit geval wil dat zeggen dat hij geen lichtgewicht is, eerder dikke banden heeft en maar drie versnellingen. Hier past dan ook één van de opmerkingen die obligaat zijn in het genre van de hoger vermelde plutografen: drie versnellingen is aan de magere kant, een vijfbak had verkieslijker geweest. Maar de verhoudingen liggen prima en de hernemingen zijn voorbeeldig. “In het stadsverkeer kan je goed mee,” staat er dan doorgaans en ook hier kunnen we die zin van stal halen.

Bij het afstappen (“kan waar je wil!”) wachtte mij een kleine verrassing. Ik was domweg vergeten dat er achter op het bagagerek een heuse vrachtmand is gemonteerd. Praktisch bij heel veel gelegenheden, maar niet om galant als een heer je been over te zwaaien. Het was dus lachen geblazen voor toevallige passanten.  Bij de heen- én terugrit trouwens, want dit specimen is nogal vergeetachtig. (Pijnlijke herinnering: ooit ging ik bij het wachten voor het rode licht op de buis van mijn fiets zitten, even uit het oog verliezend dat ik met moeders fiets onderweg was.)

Bij de twee exemplaren die ik testte werkten de remmen én de verlichting naar behoren. Alleen was de rek er letterlijk een beetje uit, waardoor die eigenlijk niet meer bruikbaar was (en daarmee hebben wij dan ook het equivalent van de te hoge drempel van de bagageruimte gehad).

IMG_7536

Anders dan deelfietsen zoals de Velo (Antwerpen) of de Villo (Brussel), mag je een Blue-bike lange periodes in ‘bezit’ houden. Het maximum staat op 18 uur, waardoor er echt geen enkele reden voor ‘range anxiety’ is.

Het leek erop dat mijn testrit met de Blue-bike een succesverhaal zou worden. En dat werd het ook.

Of toch bijna. Bij het terugbrengen liep het mis. De fiets terug in het rek plaatsen en dubbel vastklikken (achterwiel blokkeren en fiets vastmaken aan het rek) verliep van een leien dakje. De sleutel terugbezorgen bleek moeilijker. Het display meldde me laconiek dat het systeem “de kaart” niet herkende en dat ik me mailsgewijs tot Blue-bike moest richten. Dat lag niet aan de sleutel. De tweede testdag, met een andere sleutel, deed zich hetzelfde probleem voor.

IMG_7561

Bij navraag bleek dat het ook niet aan het systeem lag, maar aan het ventje. Bleek dat ik niet het lipje met het fietsnummer moest scannen (dat leek nochtans het meest op een “kaart”), maar de “sleutelpen” (achteraan op de foto). Bleek ook dat ze dat er bij gewone abonnees op voorhand bij vertellen. Dus lag het toch wel een beetje aan het systeem. Trouwens, een echt goed ontworpen systeem zou, à la Apple, zelfverklarend (“selfexplaining”) zijn en dus geen handleiding (of bijstand van slimme echtgenotes) nodig hebben. Een mens vraagt zich toch af waar ingenieurs (want het moeten ingenieurs zijn geweest, daar durf ik vergif op in te nemen) bezielt om zomaar aan te nemen dat een gewone sterveling weet wat een “RFID-lezer” is…

Soit. Als je het eenmaal weet, is ook dit geen probleem meer. Maar ik denk dat het allemaal nog intuïtiever zou kunnen.

De echte achilleshiel van het systeem is, behalve op de bemande Fietspunten, van technische aard. Het loopt zolang de techniek het niet laat afweten. Dat deed het in mijn geval niet, al moest ik de tweede dag het in principe automatisch sluitende sleutelkastje toch een (letterlijk) handje helpen. Al is het goed mogelijk dat de mensen van Blue-bike mij gewoon een gevoel van nuttigheid wilden gunnen.

Dat het sleutelkastje op buikhoogte zit is bij het terugbrengen nog een ietsje vervelender, want je moet echt wel je neus in de gleuf steken om uit te vlooien op welke plaats je je sleutel moet deponeren.

IMG_7538

Tot slot de hamvraag: zal ik in de toekomst nog gebruik maken van de Blue-bike (als ik het dan zelf moet betalen)? Ik denk het wel. Bleu je veux, om het maar eens op z’n Frans te zeggen. Tien euro abonnementsgeld voor een jaar en drie euro per 18 uren effectief gebruik lijkt me heel billijk. Tenzij je van Deinze bent: dan is het gebruik helemaal gratis. En opdat dit ons niet helemaal groen van jaloezie zou maken, heeft Deinze het gebruik van de Blue-bike in de eigen stad ook voor bezoekers gratis gemaakt. Net zoals Dendermonde trouwens, dat aldus afrekent met de hardnekkige mythe dat iedereen daar nog altijd op een paard rijdt.

Link mét initiatiefilmpje: http://www.blue-bike.be/

Advertenties

Over deanderekrispeeters

Mobiliteitsexpert en blikopener bij Bandenloze Vennootschap DAKP. Levert onafhankelijk mobiliteitsadvies, second opinions en creatieve ondersteuning aan bewonersgroepen, oudercomités, bedrijven en overheden. Voor vrijblijvende info: deanderekris@gmail.com Geeft lezingen over mobiliteit voor wie er klaar voor is. Zie: http://www.v-g-s.be/ Auteur van 'Het Voorruitperspectief' (2000), 'De File Voorbij' (2010) en 'Weg van mobiliteit' (2014). Schrijft daarnaast onder meer columns, opiniebijdragen, sporadische bijdragen her en der en - surprise! - blogberichten.

»

  1. Erwin De Weerdt

    Geachte Heer Peeters,
    Dat u als zelfverklaard “mobiliteitsexpert” er in slaagt om uw column over het zogenaamde fileleed, gepost op 19 october 2013, in extenso afgedrukt te zien in De Standaard van 22 october 2013, is uw zoveelste bijdrage aan wat ik zou willen noemen, “le nivellement vers le bas”.
    Dat u in uw column onbeschaamd reclame maakt voor uw boek(en) en dat De Standaard bij het publiceren ervan die sluikreclame er niet eens uit weggomd, is een ethische falter van jewelste.

    Dat u, allicht groen van jalouzie, in bovenstaande column “Een blauwtje gefietst”, het nodig vindt autojournalisten over één kam te scheren als pennenlikkers die in exotische oorden nieuwe modellen gaan testen, bewijst alleen maar uw fundamentaal gebrek aan kennis van zaken.

    Dat u zich in ditzelfde artikel als een technische oen omschrijft die er amper in slaagt om een rondje te fietsen met als excuus weinig klantvriendelijke instructies, verstevigt die mening alleen maar.

    Mobiliteit is een té belangrijk aspect in onze samenleving om het commentaar daarover aan dorpsidioten zoals u over te laten. Dat we door een oorverdovend gebrek aan lange termijnvisie vanwege onze politieke kaste binnen afzienbare tijd ons te pletter zullen rijden tegen de muur van onkunde en onwil en vooral van groene dictatuur valt niet op te lossen met enkele vrijblijvende opmerkingen en suggesties in een column.

    Oh ja, ik schrijf auto columns in een business magazine (print en digitaal)en neem uitzonderlijk deel aan de internationale persvoorstelling van een nieuw model in het buitenland. So what?
    Als communicatie-adviseur heb ik dit soort evenementen beroepshalve verschillende keren mogen organiseren voor automobielconstructeurs uit Japan en de US.
    De exotische uitdaging bestaat er juist in om journalisten van over de hele wereld via internationale luchthavens op een snelle, pragmatische en prijsgunstige manier in staat te stellen in een professioneel kader kennis te maken met nieuwe producten.
    Een auto is nu eenmaal gemaakt om er mee te rijden, niet om hem stilstaand te beoordelen op een of ander autosalon.

    Met hoffelijke groeten,

    Erwin De Weerdt

    Beantwoorden
    • Geachte heer De Weerdt,

      ik kijk -samen met de rest van de wereld- vol ongeduld uit naar de publicatie in boekvorm van uw -zonder twijfel- wereldschokkende en toekomstgerichte lange termijnvisie op mobiliteit.

      Met hoffelijke groeten,

      Yves De Bruyckere

      Beantwoorden
  2. Geachte Heer Peeters,
    Dat u als zelfverklaard “mobiliteitsexpert” … (sic)
    Euh.. sorry dat was de vorige reactie.

    Nee, ik wou gewoon melden dat Blue-Bike de regels ondertussen wat aangepast heeft : de fiets kan nu voor meerdere dagen gehuurd worden, waarbij 3€ per 24u wordt aangerekend. Toch wel handig dat je niet midden in je weekend aan zee eventjes naar het station moet om je huur te ‘hernieuwen’.
    Tè lange huurperiodes worden wel ontmoedigd, door de prijs op te drijven na enkele dagen. Tenminste, dit dacht ik, maar ik vind dit gegeven niet meer terug.

    De blauwe fiets is inmiddels gratis geworden in meerdere steden (toch voor de eerste 24uur), recent nog in Brugge. Deinze en Eeklo blijven de kroon spannen, want hun inwoners mogen ook gratis ontlenen in het ganse land.

    Zelf vind ik de fietsverlichting niet intuïtief : is er een schakelaar of niet ? (Antwoord : beide lichten worden aangedreven tijdens het rijden, maar vooraan is er ook een schakelaar die het licht alsnog kan afzetten.) Best de verlichting checken bij het ontlenen, een draadje is snel los, zoals vorige week in Brugge bleek.

    Check dan ook of de elastieken van de boodschappenmand niet in het wiel dreigen te geraken. Ze deden overigens puik werk nadat ik de mand boordevol boodschappen (+-10kg) had geladen.

    De versnellingen vind ik niet zo goed afgeregeld. Ondanks mijn eerder sportieve rijstijl krijg ik de derde versnelling niet vlotjes rondgedraaid. Of ik moet me in het zweet fietsen.

    Verbeterpuntjes zijn er voor de website. Zo is de FAQ onvolledig, en is het volledig tariefplan onvindbaar (zie hierboven). En eenmaal ingelogd krijg ik mijn openstaande rekening niet te zien (bij het totaaloverzicht vd ritten).
    De met Blue-Bike gelieerde site van Scotty.be heeft dringend een update nodig (http://www.scotty.be/nl/sites/blue-bike-b2b/tarieven heeft het nog over de maximum huurtijd van 18uur).

    Het systeem is vandaag niet echt bedoeld voor dagelijkse pendelaars, zonder abonnementsformule wordt de dagelijkse 3€ wel zwaar.
    Maar bij mij zijn de treintrips occasioneel, en ik zal erna geregeld cruisen op een blauwe fiets.
    Want, fietsen zijn nu eenmaal gemaakt om er mee te rijden, niet om ze in hun blauwe rekken te beoordelen in een of ander station… 😉

    Groeten,
    Hervé

    Beantwoorden
  3. Ik vond het trappen toch wel heel zwaar bij een test in Genk – ok voor wat boodschappen, maarn iet voor een tochtje. We hebben onze geplande blue-bike fietstocht dan ook vrij snel afgebroken 🙂

    Aan het scannen van de sleutel heb ik me overigens ook laten vangen de eerste keer – het is gewoon weinig intuitief dat je de sleutelpen moet scannen als er “kaart” op het display staat – temeer daar de hanger met sleutelnummer blijkbaar wel uitgerust is met een rfid of iets dergelijks – wat tot de fout leidt.

    De reactie van Meneer De Weerdt lijkt mij overigens een typische reactie van iemand waarbij de humor te dicht bij de waarheid ligt 😉

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: