Impulsverplaatsing

Even overwegen we om met de trein te gaan, maar daarvoor blijkt onze verplaatsing te weinig gepland en te impulsief. Als we alles rekenen, treinreis heen en terug, de verplaatsing van en naar het station en de wandeling heen en terug naar het café, dan zijn we veel te laat weer thuis. Voor de trein hadden we een half uur eerder de beslissing moeten nemen.

Het landschap en de bomen

Maar eerst moeten we gaan tanken. Benzine, want LPG tanken op zondag kan niet: zonder toezicht vertrouwen ze het zaakje kennelijk niet. Dan de baan naar Lichtaart op. We prijzen ons gelukkig voor de auto te hebben gekozen, want er steekt een kleine sneeuwstorm op. We rijden langs de Lichtaartseweg, waar ooit mijn (intussen afgelopen) politieke carrière begon met de strijd om een vrijliggend fietspad. Toen we het fietspad eindelijk hadden verworven, bleek dat men het wou aanleggen op de plaats waar prachtige bomen de weg omzoomden. Toenmalig staatssecretaris Jos Dupré verdedigde die keuze met het argument “dat de bomen het zicht op het landschap belemmerden.”  (Ooit evalueerde een nonkel van mij zijn eerste bezoek aan Zwitserland met de woorden: “Ik kon niet veel zien, want de bergen stonden ervoor”. Maar mijn nonkel was toen wel vijf jaar.)  Uiteindelijk haalden we onze slag thuis, maar de laatste jaren merk ik dat de bomen één na één gekapt worden en dat er geen nieuwe worden aangeplant. Nonchalance of bewuste keuze?

Snelheidscontrole

Het traject heeft intussen camerabewaking gekregen en dat is een goede zaak. Ooit was dit een dodenweg (de schuld van de bomen, zeiden sommigen), maar gelukkig is dit nu verleden tijd. Jammer dat over dit soort successen niet meer en niet systematischer wordt gecommuniceerd door de wegbeheerder. Ook tussen Kasterlee en Turnhout en op de Ring van Turnhout zelf zijn er nu camera’s en ook hier is de verluwing voelbaar.

Grote Markt van Turnhout

In Turnhout rijd ik op intuïtie het centrum in, langs het kerkhof en zo naar een zijstraat van de Otterstraat. Daar parkeren we. Het weer is intussen alweer opgeklaard en in een flauw winterzonnetje wandelen we naar de Grote Markt. Sinds het begin van de heraanleg zijn we hier niet meer geweest, dus zijn we wel benieuwd. Hoewel de werken nog niet beëindigd zijn,  mag het resultaat er toch al wel wezen. De parking van eertijds is nu een plein, een living voor de stad. Langs de gevels staan er lange metalen constructies die de busreizigers beschutting moeten geven. Rank en mooi, maar van beschutting is er weinig sprake, vrees ik.

Mooi, maar niet meer dan decoratief.

 Uitnodigende banken die slingerend de grote ruimte tussen kerk en gevels tot een menselijke schaal terugbrengen. (hoor mij, ik lijk wel Koen Van Synghel)  

We maken een ommetje rond de kerk, genieten van de rust in het midden van de stad (ondanks de aanwezigheid van een kleine kermis), lopen langs opvallend veel leegstaande panden en duiken dan het café in. De koffiemachine is net kapot, dus zijn we wel min of meer gedwongen tot alcoholgebruik. Eén biertje, om het boek (de turf van Kris De Smedt over ‘De Nieuwe Snaar’) al eens te kunnen doorbladeren.

Noord-zuid-verbinding

We rijden terug langs dezelfde weg, maar aan de rotonde voor Kasterlee komen we nu oog in oog te staan met het geplande traject voor de Kempische noord-zuidverbinding: een breed spoor van vernieling dwars door het bos dat de troef is van deze gemeente. Confronterend.

Cijfers 

Verplaatsing Herentals-Turnhout (H/T): auto (recreatief) + wandeling in Turnhout

Omleiding

Dan gaat het richting Genk, waar de schoonvader herstellende is van een operatie. Omdat ik daarstraks heb gezien dat de E313-oprit in Olen afgesloten is voor onderhoudswerkzaamheden (op een ronduit knullige manier trouwens: met verkeerskegels en een zwartgeel lint, zonder enige voor- of omleidingssignalisatie), kies ik ervoor om via de industrieweg richting Geel Punt te rijden. Nu ja, dat is het plan. Helaas mis ik domweg de afslag en beslis ik om niet terug te draaien. Een verkeerde keuze, want nu komen we terecht in de omgeving van het Shoppingcenter Olen, waar het jaren geleden door mij voorspelde ‘verkeersinfarct’ zich volop aan het ontwikkelen is. Daarna sukkelen we in de wachtrijen die zich vormen ter hoogte van de werf voor de ‘flyover’ in Geel, zodat we uiteindelijk meer dan een half uur hebben gedaan voor de afstand Herentals-Geel.

BIVV-campagne

Langs de autostrades BIVV-affiches die me sterk doen denken aan de cover van mijn eigen boek. Ik vraag me af waarom we eigenlijk alleen langs de snelwegen BIVV-affiches zien: leiden ze elders te veel af? Zo ja: waarom laten we andere affiches langs de andere wegen dan wel toe? Of is het gewoon een kwestie van centen? In dat geval: moet dat dan eens niet heroverwogen worden?

In Hasselt pikken we eerst mijn schoonmoeder op om dan richting Genk te stevenen. We rijden langs suburbia. De Limburgse versie van de Boomsesteenweg ontrolt zich tussen Hasselt en Genk en we moeten er nog een boodschap doen ook: kledingstukken afhalen in een kledingzaak die zich zo op de autobereikbaarheid heeft ingesteld dat ze haar naam zelfs in de vorm van een wegwijzer schrijft.

Carnaval

In Genk loopt het weer mis: het centrum is er onderbroken, zegt een flashy digitaal bord, maar dat de brede Europalaan ook tot het centrum wordt gerekend was ons niet duidelijk. Bovendien is er ook hier geen omleiding aangegeven. Aan de rijkelijk voorradige politie vragen raad. Het blijkt dat de carnavalstoet haar spoor van confetti trekt en dat een grote omtrekkende beweging noodzakelijk is.

Ziekenhuisparking

Een beetje op intuïtie komen we uiteindelijk terug op onze route om met een half uur vertraging het ZOL-ziekenhuis te bereiken. Daar verwonder ik me weer over het merkwaardig onhandige ontwerp van de bijhorende parking: een langgerekt gedrocht met veel palen en rare looproutes voor uitgestapte passagiers.

Poging tot tanken

Later dan gepland keren we terug: andere route naar Hasselt, schoonma droppen, dan over een tamelijk drukke E313 naar Herentals. Omdat de LPG-tank bijna leeg is gaan we er in Beringen even af om te tanken bij Total. Tegen mijn principes, want Total heeft niet bepaald schone handen, maar als gasrijder heb je niet altijd de grootste keuze – vooral niet tijdens de weekends. Maar ook hier is het een maat voor niets. Een papier zegt dat er eerst binnen moet worden betaald vooraleer er getankt kan worden. Wanneer ik dat wil doen, blijkt dat vooraf betalen met de bankkaart niet kan. Wanneer ik buiten aan de terminal de noodzakelijke handelingen uitvoer (onhandig gehannes met twee schermpjes die voortdurend naar elkaar doorverwijzen) blijkt uiteindelijk dat de pomp buiten gebruik is. Dat hadden ze natuurlijk ook op dat papier kunnen vermelden.

Het is al 19u als we terug thuis zijn. Ik heb nog net de tijd voor een warme maaltijd, want om kwart voor acht spring ik op mijn fiets voor alweer een voorstelling in ons Cultuurcentrum: ‘Strak op de baan’ heet het programma van Les Offs dat het voorruitperspectief als rode draad hanteert.

Om middernacht vind ik mijn fiets terug aan de stalling: omgevallen of omgegooid. Ocharme.

Cijfers 

Verplaatsingen:

Herentals-Tongerlo H/T: auto (woon-winkel)

Herentals-Hasselt-Genk (H/T): auto (recreatief (???))

Herentals-Herentals:  fiets (recreatief)

Edoch. ‘s Avonds moet er toch bewogen worden. Samen met vrouwlief fiets ik de 1,8km naar CC ‘t Schaliken op de Grote Markt. Het miezert, maar het effect is verfrissend.

We genieten van een heerlijk avondje toneel: ‘t Arsenaal speelt ‘Biechten’ van Walter Van den Broeck en de meester zelf zit in de zaal. Weinigen herkennen hem, want als ik hem na afloop feliciteer (ik heb tijdens de twee uur theater niet één keer geknikkebold) blijk ik de allereerste te zijn. Of zijn andere mensen gewoon verlegener dan ik?

Eén van de mooie kanten van ons cultuurcentrum is dat we na afloop met een gerust gemoed op café kunnen gaan: geen verre afstand die nog moet worden overbrugd. (toen we destijds als schepencollege deze locatie kozen, was de grote kritiek het ‘tekort aan parkeerplaatsen’ en er werd voor gepleit het CC ergens meer aan de rand van het centrum in te planten. Als we dat hadden gedaan, zou het CC nooit de ‘menspomp’ zijn geworden die het nu is: na de voorstelling pompt het mensen in ons centrum en daarmee ook leven. Het neemt niet weg dat onze Grote Markt nog steeds wordt ‘ondergeparkeerd’. Van handhaving is er nog altijd geen sprake, dus staan er auto’s overal waar er geen paaltjes staan.)

Na de dorst komt de honger en dat noopt ons tot een korte nachtelijke wandeling op zoek naar een etablissement dat de fanfare van honger en dorst nog wil ontvangen. Er zijn zo van die momenten dat ik mijn kritiek op de 24uurseconomie wat milder.

Wanneer we ‘s nachts huiswaarts fietsen is het op het Albertkanaal opvallend druk. Het ene containerschepen volgt het andere richting Luik. Kennelijk is er na de actie van de loodsen een inhaaloperatie aan de gang en is het nachtelijke vaarverbod tijdelijk opgeheven.

Cijfers

Verplaatsingen: 1 (recreatief)

fiets: 3,6km + korte wandeling 1km

Man met een Missie

Misschien heb ik de schijn tegen, maar het is echt zo: ik probeer mijn gedrag niet aan te passen aan het feit dat ik er verslag over uitbreng. Als ik dus vertel dat ik het ‘s ochtends alweer aan de stok heb met een automobilist, dan komt dat gewoon doordat ik een Man met een Missie ben. Mijn filosofie is dat een verkeersles nooit weg is, ook al is de luisterbereidheid beperkt: dan is er tenminste toch het signaal gegeven dat het getoonde gedrag niet door iedereen normaal gevonden wordt.

Het is in een woonstraat dat een automobiliste het op haar heupen krijgt van het feit dat ze niet kan inhalen. Ik fiets namelijk naast iemand anders en er is te weinig ruimte om voorbij te komen. Maar we bevinden ons in zone 30, dus is daar ook helemaal geen reden toe. Wel integendeel, zou ik denken. Maar de jongedame denkt daar anders over. Ze claxoneert ongeduldig. En wanneer ik vertraag, doet ze dat nog eens.

Ik wil niet moediger lijken dan ik ben: als de boosdoener een ruige baard en tatoeages op de gespierde armen had gehad, ik zou vermoedelijk niet mijn fiets dwars over de straat hebben gezet en afgestapt om een praatje te maken. Nu wel. Terwijl ik haar door haar gesloten zijraampje heen uitleg dat naast elkaar fietsen in de bebouwde kom wettelijk toegelaten is en dat sneller rijden in deze omgeving geen zin heeft, stopt er achter haar nog een auto – een eventualiteit waar ik eerlijk gezegd geen rekening mee had gehouden. De chauffeur is van de mannelijke kunne en heeft duidelijk Desmond Morris gelezen, want als hij zijn bolide uitkomt doet hij dat keurig volgens het boekje: de borst vooruit, breed gesticulerend, roepend, tierend, dreigend. Ik weeg mijn kansen af en zet in op blufpoker: koelbloedig blijven staan, niet gaan lopen. Het werkt. De man kruipt terug in zijn wagen, komt er weer uit met de deur half open, nog steeds schreeuwend dat ik de auto’s moet doorlaten,  kruipt er dan weer in. De jongedame laat haar motor toeren maken: samen sterk, zie je ze denken. Tergend langzaam fiets ik in het midden van de straat verder, tot de eerste afslag waar fietsers in mogen en auto’s niet. Achter mij hoor ik hoe ze hun verloren tijd woedend inhalen. Zone 30 en links en rechts ‘Merci dat je trager rijdt’-borden, het zal hen worst wezen, in Antwerpen wordt toch niet in zone 30 gecontroleerd.

Dikketruiendag

Het is dikketruiendag en eerlijk gezegd ben ik dat uit het oog verloren. Ik heb dus niks extra aangetrokken. Maar dat blijkt uiteindelijk overbodig: het klimaat op kantoor is aangenamer dan anders. ‘Waarom houden ze die eigenlijk niet altijd op een maandag?” vroeg een collega zich luidop af – en gelijk heeft hij: dat zou een stuk ecologischer zijn. Dan kunnen de verwarmingsketels gewoon op weekendstand blijven staan en dan is die op-en neerbeweging van de temperatuur overbodig.

Op het nippertje

‘s Avonds vertrek ik enkele minuten vroeger dan gewoonlijk, zodat ik niet hoef te sprinten om mijn trein te halen. Dat is meer ontspannen en allicht ook veiliger. Toch kom ik in de Boomgaardstraat weer de blauwe 2PK van elke dag tegen. Hij hangt zwaar door, geladen als hij is met drie of vier volwassen mensen. Ik betrap me er steevast op dat ik voor die auto sympathie koester, ook al is de walm die eruit komt even blauw als z’n koetswerk. Maar de sympathie is alvast vandaag niet wederzijds:  wanneer ik de lange wachtrij auto’s aan het verkeerslicht voorbijfiets, slaat plots het linker achterportier van de eend open. Nog net op tijd kan ik uitwijken. Vertrek ik eens op tijd, is het toch weer op het nippertje…

Cijfers

Klassieke verplaatsing: fiets-trein-fiets H/T (woon-werk)

Als argumentatie daarvoor verwijst hij naar het feit dat “het weer” zowel in noordelijke als zuidelijke landen als excuus wordt aangehaald om niet te fietsen. En naar het feit dat zowel in noordelijke als zuidelijke landen heel wat mensen er wél in slagen de fiets op een comfortabele manier te gebruiken.

Neemt niet weg dat ik vandaag doornat word: ik vind ‘aangepaste’ regenkledij doorgaans te veel gedoe. Af en toe moet ik die gemakzucht “bekopen” met wat vochtig ongemak. Wat overigens altijd opvalt: de meeste automobilisten hebben weinig empathie voor fietsers en voetgangers in de regen. Van aangepast gedrag om de wachttijden voor de zachte weggebruikers in de regen te verkorten is hoegenaamd geen sprake.

‘s Avonds ben ik nat tot op mijn huid en zie ik, na een warme douche en een snelle wisseling van kleren, een nieuwe fietstocht door de regen echt niet meer zitten. Dus nemen we de auto om met z’n vijven anderhalve kilometer verderop te gaan eten: gezinsvalentijn in uitgesteld relais. Typisch zo’n verplaatsing die we vermoedelijk niet zouden hebben gemaakt als er geen auto op de oprit had gestaan…

Cijfers

Ik moet echt eens tijd maken om de klassieke verplaatsingsonderzoeken erop na te slaan. Hoe tellen zij hun verplaatsingen? Is mijn woonwerkverplaatsing (‘s ochtends heen, ‘s avonds terug) één verplaatsing, of zijn het er twee? En rekenen ze die verplaatsing fiets-trein-fiets dan als een treinverplaatsing (op basis van de afstand) of als een fietsverplaatsing, of allebei?

Voorlopig noteer ik voor mezelf:

2 verplaatsingen: woon-werk, recreatief

fiets-trein-fiets H/T

auto 3 km (H/T)

Typisch werffenomeen: de éénrichtingsregeling wordt tijdelijk omgekeerd, maar niettegenstaande hier elke dag meer dan duizend fietsers passeren vergeet de aannemer het onderbord ‘uitgezonderd fietsers’ aan te brengen. “Vergeet”, want met de politie is wel degelijk afgesproken dat het onderbord moet worden aangebracht. Toch verneem ik dat “spookfietsende” collega’s reeds door de politie werden staande gehouden…

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=BN3M4KKL

In het ‘Nieuwslijnmagazine’ (van De Lijn, goed geraden) staat een artikeltje over de voortgang van de werken aan de Antwerpse De Keyserlei, u weet wel de grote boulevard die letterlijk uitloopt op het Centraal Station.

Interessant voor de tienduizenden openbaar vervoer-reizigers die hier dagelijks passeren: zo’n mensen willen wel weten wanneer de bus opnieuw ‘normaal’ zal rijden.

Jammer maar helaas. Want waarover heeft De Lijn het in haar artikel? Over… ‘hoe bereiken met de auto’.

Inderdaad, een mens verzint het niet.

Zwemmen tussen de haaien

In Antwerpen fiets ik me een weg door het verkeer. “Fietsen is als zwemmen tussen de haaien,” hoorde ik pas professor Gil Penaloza zeggen in een filmpje (met dank aan Thierry Jiménez-Scholberg) en gelijk heeft hij. Het vreemde is alleen dat onze beleidsverantwoordelijken ons voortdurend geruststellen met de boodschap dat “de meeste haaien op een afstand blijven en niks doen”. Maar wie laat zijn kind dan zwemmen? Elke rit door de stad is een survivaltocht: auto’s die je de weg afsnijden bij het afslaan, een tram die rinkelend het fietsgroen kruist, allerlei obstakels op de fietspaden, putten en bulten die je maar gezien moet hebben om niet ten val te komen, automobilisten die plots hun portier openzwaaien, achteropkomend verkeer dat grommend in je kuiten bijt. Meestal gebeurt er niets en meestal is dat uitsluitend aan de alertheid van de fietser te danken. De verantwoordelijkheid om alert te zijn is door het autoverkeer gedelegeerd aan de zachte weggebruikers.

Gevaarlijke mix

Na de middag moet ik voor een vergadering naar het Antwerpse stadhuis. Wanneer ik terugkeer naar mijn werkstek zijn de scholen net uit. Ongelooflijk die mix van grote SUV’s en kleine kinderen, fietsertjes en kinderwagens. Zo aan de schoolpoorten valt het disproportionele van die tuigen nog meer op dan anders. En de gevaren die ze belichamen: kijk in de achteruitkijkspiegel van zo’n gevaarte (sic) en je ziet het voorbijlopende kind letterlijk over het hoofd. Geen wonder dat er geregeld stemmen op gaan om die tuigen uit de stad te verbannen. Dat een quadverbod er kwam (in Antwerpen) en een SUVverbod niet heeft weinig of niets te maken met objectieve onveiligheid en alles met aantallen…

Bijna-ongevallen

Mijn trein heeft geen vertraging, zodat ik netjes op tijd naar mijn ouders fiets. Net voor mij zie ik weer een bijna-ongeval: een jong meisje dat enthousiast en impulsief met haar fiets naar de overkant van de straat zwenkt om een vriendin te begroeten wordt bijna geschept door een auto die door de bocht komt gescheurd. Het leven gaat verder alsof er niks gebeurd is, terwijl het toch maar één meter heeft gescheeld of de wereld had stilgestaan voor grote groepen familie en vrienden.

Avondmaal bij mijn ouders en dan samen met mijn kroost naar huis. Ze zijn voorzichtig, maar toch houd ik mijn adem in als ik de pizzaman achter ons hoor opstijgen. Eén kilometer verder hebben we geluk dat we nog niet aan het kruispunt zijn, want een klein wagentje snijdt de hoek af. Als we iets vroeger waren vertrokken, hadden we hier wellicht ‘prijs’ gehad. Ook het toeval helpt voortdurend een handje mee. In het wagentje zitten enkele jongemannen, met de pet scheef op het hoofd, zoals het blijkbaar hoort. “Altijd oppassen voor chauffeurs met klakskes,” zeg ik tegen mijn oudste zoon en hij begrijpt meteen wat ik bedoel.

Dat heet ‘veiligheid’ in Autoland: een situatie waarin er aan de lopende band alleen maar bijna-ongevallen gebeuren.

Cijfers

Verplaatsingen:

Fiets 4 (woon-werk)

Trein 2 (woon-werk)

Zelf heb ik er weinig of geen last van gehad, maar op onze dienst heeft iedereen wel een straf verhaal over een valpartij. Van zichzelf of van iemand anders. Sommige straten, fietspaden en perrons liggen er spekglad bij en dat hebben ze geweten bij de hulpdiensten. De rubriek ‘gebroken armen en benen’ zal morgen weer goed gevuld zijn.

Het mag dan zo zijn dat het sneeuw- en ijsvrij maken van de fietspaden geregeld verwaarloosd wordt, in dit geval is er volgens mij sprake van overmacht.

Een al maanden boven de fietsenstalling hangende tak is eindelijk naar beneden gekomen. Begin januari deed ik een melding bij de bevoegde dienst, maar het probleem heeft zich dus vanzelf opgelost. Schijnbaar zonder dat iemand er zijn hachje bij inschoot.

Kleine existentiële crisis

Wanneer ik ‘s avonds terug naar het station van Berchem fiets is het de eerste keer dat ik dat zonder lichten kan doen. Hoewel: in de Isabellalei is het eigenlijk nog kantjeboordje. Pal in het midden van het fietspad daar staat weer een auto geparkeerd. De inzittenden, vier of vijf stuks, lijken me niet te zien. Dus sla ik bij het passeren even op het raam en bereid me voor op een ‘gesprek’. Maar de passagiers negeren me straal. Besta ik eigenlijk wel? Wanneer ik honderd meter verder ei-zo-na omver gelopen wordt door een Joodse man in een lange zwarte jas, realiseer ik me: ik heb mijn onzichtbaarheidsmantel aan. Het helpt: in de volgende straat kan iedereen me opnieuw zien.

Fietsversnellingen

Ik haal m’n trein op het nippertje (dat is de manier waarop ik hem meestal haal). Terug in Herentals geniet ik van m’n fietsversnellingen: ze functioneren opnieuw naar behoren.

Solorit

Een uurtje thuis, daarna de wagen in naar de improvisatiecursus in Heist op den Berg. Mijn compagnon heeft laten weten dat hij andere verplichtingen heeft, dus wordt het een solorit. Het is hondenweer en de zichtbaarheid is beperkt. Weer valt het me op hoeveel wagens er met slechts één koplamp rondrijden. Bij moderne auto’s is het vervangen van een lamp een halve dag werk voor specialisten geworden. Zou dat er mee te maken hebben?

Bij het terugkeren kan ik mijn geweten een beetje sussen door een medecursist een lift te geven. Daarna speelt Rammstein für mich allein.

Cijfers

Verplaatsingen:

fiets 2 (woon-werk)

trein 2 (woon-werk)

auto Herentals-Heist o/d Berg H/T (recreatief)

Familiefeest in het ‘verre’ Limburg. Dus wordt de auto van stal gehaald. Van stal is in dit geval betrekkelijk. Onze fietsen staan in de garage, onze auto staat op de oprit. Ondanks zijn leeftijd en de kou start hij van de eerste keer. Vijf mensen aan boord en een CD van Rammstein: het is van het goede iets te veel en dus wordt de CD ingeruild voor ‘Vox’ op Radio 1.

Eerst 30 liter LPG tanken. Dan de snelweg op. Ik rijd soms 110, soms 120km/u. Zelfs wanneer ik op de maximumsnelheid zit word ik toch nog geregeld ingehaald. Dat is normaal in dit land.

Het is in Opgrimbie te doen en de familie rijdt er een wagenparkje van ettelijke tienduizenden euro’s bij elkaar. Op de gevierde grootmoeder na (95, maar tot enkele jaren geleden nog een Starlet in haar Toyota Starlet) is er slechts één lid van de schoonfamilie autoloos.

Het autobezit begint soms al op jonge leeftijd.

Genk

Rond twee uur laat ik mijn echtgenote en twee kids achter en rijd ik met de jongste naar Genk. Een verrassing voor de miniemen A van VC Herentals: een rondleiding door het stadion van KRC Genk en daarna de match Genk-Lokeren. Een gepensioneerde man (hé, die mensen doen toch niks meer?) leidt ons door de tempel: van de loges (te huur voor zo’n 2750 euro) langs de revalidatieruimte over de spelersruimte naar de dug out en tenslotte… de gevangeniscellen. De Cristalarenalijkt meer op het Colosseum dan een mens op het eerste zicht zou denken. We eindigen met de interactieve tentoonstelling ‘Goalmine’ over de geschiedenis van de eerste mijnwerkersclubjes tot het grote Genk vandaag.

Uw dienaar een beetje onwennig in de dug out. Heeft trouwens meer met mobiliteit te maken dan het lijkt: de stoelen zijn gefabriceerd door een producent van Formule1-zetels.

Voetbalvolksverhuizing

Er is nog wat tijd voor de match, zodat ik de grote volksverhuizing kan observeren. Autobussen, auto’s,… heel de omgeving wordt letterlijk overspoeld door in blauwwit getooide mensen.

Enkele uren later keren ze teleurgesteld terug, want hun ploeg heeft een blauwtje gelopen. Desondanks gebeurt de aftocht gedisciplineerd, zij het in chaos. Ondanks het feit dat politieagenten proberen de verkeersstroom te optimaliseren doen we een dik half uur over de eerste twee kilometer.

Kuringen

De rest van het gezin moet opgehaald worden bij mijn schoonbroer in Kuringen. Dat traject heb ik al vaak gedaan, maar steeds met mijn echtgenote als copiloot. Dus zet ik me op de Hasseltse ring even aan de kant en zet de GPS op mijn smartphone aan. Nieuwe ervaring, want in de auto heb ik hem nog nooit gebruikt. De dame stuurt ons langs de kortste weg, langs woonstraten en landelijke weggetjes. “Er komt een snelheidscontrole” zegt mijn zoon, de blik op het schermpje gericht. “Hoef ik niet te weten,” zeg ik stoer, “ik houd me altijd aan de maximumsnelheid.” Enkele kilometers verder tikt de vrouwenstem me op de vingers: “U rijdt sneller dan toegelaten.” Ze heeft verdorie nog gelijk ook.

Om middernacht zijn we terug thuis. Er staan 174 autokilometers extra op de teller.

Cijfers

Verplaatsingen:

Herentals-Opgrimbie

Opgrimbie-Genk

Genk-Kuringen

Kuringen-Herentals

auto: 174 km (recreationeel)

Zondag zonder

Geen verplaatsingen at all. De wereld kan wel even zonder mij.

Later bijgevoegd: bij nader inzien kan ik niet zonder de wereld. ‘s Avonds toch een wandeling gemaakt. Even langs het Kempisch Kanaal, ijsschotsen kijken voor de dooi het feest verprutst. Veel verder komen we niet, want tweehonderd meter verder wenken vrienden ons binnen in een taverne. Het leven kan hard zijn.

Verplaatsing: 1 te voet (recreatief), 2km