Voetbal!
Februari was inderdaad niet helemaal representatief voor mijn verplaatsingsgedrag, realiseer ik me nu. Door het winterweer was er geen voetbal en dus ook geen papa die zijn voetbalzonen naar de uit-matchen moest voeren. Dat feest (voor papa dan toch) is nu over. Vandaag is er een derby: VC Herentals tegen SK Herentals, voor de laatste keer wellicht want er zit een fusie aan te komen. Hoewel SK amper drie kilometer verwijderd is, doen we de verplaatsing met de auto. Er volgt namelijk nog een verjaardagsfeestje en dat heeft plaats in Lichtaart, vlakbij Bobbejaanland.
Na de match (0-4 gewonnen) wordt de grootste groep ingescheept in een Opel Zafira, de rest vertrekt verspreid. Wij volgen als laatste, met twee voetballers aan boord. We rijden langs de Lichtaartseweg, waar de vrijwilligers van Natuurpunt alweer druk in de weer zijn met de paddenoverzet. Er zijn al bijna 1000 amfibieën gered, lees ik op een bord.
Ik zet mijn zoon af aan de ‘Lasershooting’, het milieuvriendelijke maar nog niet helemaal vredevolle alternatief voor ‘paintball’ en rijd via Olen naar het tankstation, want ik ben er nog niet eerder toe gekomen om gas te tanken. Deze keer lukt het. Meer nog: het tankdopje dat ik intussen miste blijkt plichtsgetrouw door de uitbater in bewaring te zijn genomen.
Geen facebookduim
Er is net tijd genoeg om thuis wat te eten en een klein beetje te lezen. Dan is het alweer tijd om zoonlief op te pikken. Ik haal het net – in alle betekenissen van het woord, want op de brug over de Nete moet ik in de remmen voor een gek die aan het inhalen is. Bij het passeren steekt hij grijnzend z’n duim op. Hoe moet ik die interpreteren?
Eeuwig groen
We keren terug via St.-Jozef Olen en komen Herentals binnen via de St.-Jobsstraat. Daar heb ik als schepen ooit nog zelf een fietspad aangelegd. Omdat een verbreding van de doorgang onder de spoorweg te duur uitviel, beslisten we destijds om voor het autoverkeer te werken met verkeerslichten. Bijkomend voordeel: snelheidsremming en verkeersverluwing. Omdat er, althans zonder onteigeningen, links van het fietspad geen ruimte was om de verkeerslichten te plaatsen en omdat de fietsers er dus ook wettelijk door gebonden zijn, waren we verplicht om de installatie uit te breiden met een aparte set voor de fietsers. Die set staat altijd op groen: ‘eeuwig groen’. We waren onze tijd destijds dus al flink vooruit, al neem ik het mezelf nog kwalijk dat ik toen niet de reflex heb gehad voor de fietsers kleinere lichten te laten aanbrengen.
Studenten op het kruispunt
Wanneer ik op de Herentalse Ring sta te wachten voor het rood, tikt een jonge deerne in fluogeel op mijn raampje. “Dit is geen car jacking,” zegt ze. Het is niet duidelijk of ze het meent dan wel een grapje maakt. Of ik als steun voor hun school een stripboek wil kopen? Nee dus, want ik vind het onverantwoord dat studenten (m/v) hele middagen tussen het autoverkeer over en weer moeten rennen om de roodtijd financieel te laten renderen, weze het dan nog in zo’n onoverwinnelijk makend fluohesje. Vroeg of laat wordt er zo’n beloftevolle, enthousiaste jongere doodgereden en dan zullen we het debat wel krijgen. Â Maar tot zo lang ziet niemand er schijnbaar graten in. Als ik me niet vergis wordt voor deze verkoopacties zelfs officieel toestemming verleend.
Spookrijder (bis)
Vrouwlief is vandaag opnieuw met de trein richting Limburg getrokken. Deze keer verliep alles volgens het boekje. Of toch ongeveer: een treinreiziger stelt al gauw z’n normen bij. Wanneer ze ‘s avonds thuiskomt en onze dochter haar plannen om naar een fuif te gaan opbergt, blijkt er opeens een opportuniteit voor een cinemabezoek te zijn. Na raadpleging van enkele websites valt de keuze op Turnhout, waar kinderen en ouders elk hun meug vinden.
Voor de tweede keer vandaag gaat het met de auto over de Lichtaartseweg. En voor de tweede keer vandaag word ik geconfronteerd met een ‘spookrijder’: deze keer in de bocht van de weg die ik vorige week nog ‘veilig’ verklaarde omwille van de camera’s…
Pomp
Gelukkig zijn we goed op tijd vertrokken, want we zijn niet alleen bij Utopolis. Er is geen parkeerplaats meer in openlucht en ondergronds zijn we met onze LPG-kar niet welkom. Dus zet ik het gezin af en rijd opnieuw buiten om enkele honderden meter verderop te parkeren. Terwijl ik terugwandel zie ik hoe de bioscoop auto’s de stad inpompt. Er is een aan-en afgerij van jewelste en snel optrekken en weer afremmen is vaste prik. Bepaald niet prettig voor de omwonenden, lijkt me. Dit complex had bij het station moeten liggen, niet vlakbij de Turnhoutse Ring.
Rond elf uur rijden we terug. Nog voorzichtiger dan anders, want ik ken de statistieken over weekendongevallen.
Verplaatsingen
Herentals-Herentals-Lichtaart H/T auto (recreatief) met 3, respectievelijk 2 mensen aan boord
Herentals-Turnhout H/T (recreatief), met 5 mensen aan boord
Dat dubbel verkeerslicht zou juridisch toch nog discussie kunnen uitlokken. Want ook het ‘gewone’ verkeerslicht hangt op zijn minst boven (en zelf redelijk rechts) van het fietspad. Juridische muggenzifters (zoals ik
) kunnen dus zeggen dat die verkeerslicht ook voor de fietsers geldt. Het fietsverkeerslicht heft de geldigheid van gewone driekleurige verkeerslicht niet op.
Wat natuurlijk niet wegneemt dat ik blij bent dat het improviseren ook de fietsers eens ten goede komt.
Aan de ene kant zijn bij zulke verkoopacties vragen te stellen. Maar ik weet ook dat zo’n verkopen essentieel zijn voor b.v. het Rode Kruis. En volgens mij loopt het zelden (misschien nooit, maar dat weet ik niet zeker) echt mis en zijn de verkopers weg voor het verkeer een hoge snelheid heeft.
Een eventuele juridische discussie bij het dubbel verkeerslicht zal binnenkort kunnen vermeden worden door het aanbrengen van een verkeersbord B23 bij het “gewoon” verkeerslicht, tenminste als de wegcode ondubbelzinnig herschreven wordt in verband met dit nieuwe voorrangsbord! Het apart fietsverkeerslicht wordt dan overbodig.
Dat klopt.
Al zou de enige echte goede oplossing in het voorbeeld in kwestie natuurlijk het aanleggen van een vrijliggende fietspad rechts van het verkeerslicht zijn geweest. Maar de meeste politici hebben niet de politieke durf om zich bezig te houden met onteigeningen voor zoiets ‘onnozels’ als een veilig fietspad. Bovendien duren zulke procedures spijtig genoeg vaak veel te lang.
Niet akkoord. Hoe minder ruimtebeslag, hoe beter. Een fietspad verder van de weg af zou hier geen meerwaarde hebben opgeleverd.
Hoezo?
Vrijliggende fietspaden zijn over het algemeen wel degelijk een pak veiliger dan aanliggende fietspaden en zo’n fietspad als op de foto is steeds ongewenst.
Ruimtebeslag als de belangrijkste factor voorstellen in wegontwerp, getuigd mijn inziens van heel weinig kennis van dit thema.
Als beleidsverantwoordelijke moet je steeds een afweging maken inzake kosten en baten. Kosten zijn meer dan alleen de financiële kosten. Initieel was het hier de bedoeling om een aparte fietstunnel te voorzien onder de spoorweg. De kostprijs was evenwel astronomisch hoog omdat de treinen tijdens de werken moesten kunnen blijven rijden. Dus werd er gekozen voor een goedkopere oplossing, die enkele positieve neveneffecten had. Het alternerend autoverkeer met een aanliggend dubbelrichtingsfietspad heeft als voordeel dat de verkeerslichten zorgen voor een verluwend effect en de betrokken woonstraat nu minder aantrekkelijk is als in- en uitvalsweg.
Gelieve ook niet te lezen wat er niet staat. Ik heb nergens geschreven dat ruimtebeslag de belangrijkste factor was. Wel dat een vrijliggend fietspad hier aanleggen, in se alleen maar omwille van het verkeerslicht, niet te verantwoorden is. Nog qua ruimtebeslag (onteigeningen, nog meer verharding, nog meer ruimte-inname voor het verkeer in een al kwetsbare omgeving) noch inzake timing (het fietspad zou er pas jaren later hebben gelegen).